Με τα μάτια των παιδιών

Από το ημερολόγιο της Γκυ Σαντεπλέρ: 30 Οκτωβρίου. «Ατμόσφαιρα καταθλιπτική αγωνίας και αφώνου ανησυχίας…Αισθάνεται κανείς βαρείαν την ψυχήν. Κινούμενον, αλαλάζον, διαφορετικόν, όπως αι ώραι, όπως αι εποχαί, όπως η ζωή…Βλέπω μίαν μεγάλην τουρκικήν οικίαν της οποίας τα παράθυρα περιφραγμένα με «μουχαραμπίες» προσδίδουν εις αυτήν κάτι το μυστηριώδες. Κατά τις εννέα ο «μουεζίνης» του τζαμίου ενεφανίζετο εις το ύψος του μιναρέ…».

Τι να καταλάβουν τα παιδιά από το ημερολόγιο της προικισμένης λογοτέχνιδας, της γυναίκας του γνωστού φιλέλληνα Γάλλου προξένου στα Γιάννενα Έντγκαρ Ντουσάπ το 1912-1913 που έγραφε για τα πολιορκημένα Γιάννενα με το φιλολογικό ψευδώνυμο Γκυ Σαντεπλέρ. Τι να καταλάβουν από εκείνα τα θαυμάσια λόγια της που περιγράφουν ναι μεν τη φρίκη του πολέμου, αλλά ύστερα τον ξέφρενο ενθουσιασμό της νίκης. Κι όμως μπορούν να τα νιώσουν όλα, αν τα ίδια γίνουν πρωταγωνιστές σε μια παράσταση που τη στήνουν δάσκαλοι καλοί, που δουλεύουν με όρεξη και μεράκι. Που χρησιμοποιούν τις γνώσεις τους, την καλλιέργεια, τη μουσική παιδεία ως δώρο στους μαθητές τους κι εκείνα τους ανταμείβουν με το δικό τους τρόπο. Ως αντίδωρο τους χαρίζουν την πρόοδό τους.
Την Τετάρτη το βράδυ τα Εκπαιδευτήρια Όλγας Ντότη-Οικονόμου στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου τίμησαν με μια πολύ καλά στημένη παράσταση τα 100 χρόνια ελευθερίας των Ιωαννίνων.
Ζωντανή ορχήστρα με τον Χρήστο Παρλαπά να έχει μελοποιήσει άγνωστα ίσως ποιήματα της εποχής και να τα παίζει επί σκηνής, ένα ημερολόγιο, ένας προβολέας και οι μικροί μαθητές να έχουν τον πρώτο λόγο.
Η σκηνή είχε χωριστεί σε δυο μέρη και ο προβολέας να φωτίζει ανάλογα πότε το ένα μέρος με τα ποιήματα, τα σκετς, πότε το άλλο με τις μουσικές και τα τραγούδια.
Μια ιδέα της Σείλιας Οικονόμου από εκείνες που πάντα εφευρίσκει η εκπαιδευτικός και την υλοποιεί, ένα ακορντεόν που συνοδεύει τα παιδιά και που παίζει η δασκάλα Άνθη Οικονόμου, ένας λυράρης από την Κρήτη, τύμπανα που παίζει ένας μαθητής με το κοινό να χειροκροτεί ακατάπαυστα.
Στο δεύτερο μέρος το σκηνικό φεύγει, οι μαθητές λένε μόνο τέσσερα τραγούδια κι οι παραδοσιακοί χοροί από όλα τα μέρη της Ελλάδας παίρνουν τη θέση τους. Κρήτες που ήρθαν εδώ τότε κι είχαν το δικό τους μερίδιο σ’ αυτή τη νίκη, Μακεδόνες, Θεσσαλοί όλη η Ελλάδα στο πλευρό των Γιαννιωτών.
23 Φεβρουαρίου 1913: «Τα Ιωάννινα είναι τώρα ελεύθερα. Και οι Έλληνες νικηταί ευρίκονται εντός των Ιωαννίνων. Το ωραίον χρώμα της Ελληνικής σημαίας θωπεύει την πόλιν και ο κυανούς ουρανός τον οποίον λεπτός, γλυκός ατμός περιβάλλει, ως να φέρει τα εθνικά χρώματα του ενδόξου κράτους».
Πώς να μη νιώσουν και να εμπεδώσουν τα λόγια της Γκυ Σαντεπλέρ οι μικροί μαθητές και πώς να μη θυμούνται ενήλικες πια, αυτή τη γιορτή τους.
«Το 2013 τότε που ήμουν, θυμάμαι, στην πρώτη τάξη και στην πόλη μας γιορτάζαμε τα 100 χρόνια μετά την απελευθέρωση».
Μια μάνα, η Πέπη Καραμπίνα
και για τη μεταφορά
Λουκία Τζάλλα

Πηγή: ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ