Να ησυχάσει και ο ανυποψίαστος διαβάτης,

που όταν δεν δίνει ένα ευρώ ή ότι άλλο,

αντιμετωπίζεται απ’ τον επαίτη,

με ύβρεις και απειλές…

Η εικόνα στην κεντρική οδό Σκουφά της Άρτας, αλλά και στα φανάρια και σε διάφορα άλλα σημεία της πόλης… Καθημερινά βλέπεις να αυξάνονται οι επαίτες, οι οποίοι όπως έχουμε πληροφορηθεί και είναι σίγουρο, είναι άπαντες εισαγόμενοι στην περιοχή μας, με κυριότερη καταγωγή την Βουλγαρία και την Ρουμανία.

-Τι να πει κανένας για την εικόνα αυτή;

Η απάντηση θα περιτριγυρίσει την μελαγχολία, την ανασφάλεια (μπορεί να βρεθούμε κι εμείς στην θέση τους, θα σκεφτεί ο καθένας, έτσι όπως μας κατάντησαν) αλλά και την σοβαρή σκέψη. Δηλαδή, τι μπορεί να συνεισφέρει κανένας, στην ανάγκη που έχει ο άνθρωπος, όταν την επαιτεία την έχει κάνει επάγγελμα. Όμως αν η σκέψη μείνει εκεί, δεν οικοδομείται τίποτα, ούτε για τον επαίτη, αλλά ούτε και για σένα τον ίδιο, που επιχειρείς να δεις τον άνθρωπο, απ’ την σωστή και θετική σκοπιά. Κι αν το πρώτο βήμα της σκέψης, είναι αυτό, το επόμενο πρέπει να είναι βασανιστικό.

Γιατί πρέπει ο καθένας να συμπεριλάβει στην σκέψη του, το αν με την ελάχιστη και ασήμαντη βοήθεια, έστω και κάποιων λεπτών του ευρώ, βοηθάς τον άνθρωπο ή τον στρέφεις στον παρασιτισμό και το επικίνδυνο επάγγελμα της εποχής, που όσο περνάνε οι ημέρες και ο καιρός συνολικά, πολλοί θα το επιλέγουν ως την σωτήρια λύση, γιατί θα αρνούνται να κάνουν ακόμη και ένα μεροκάματο.

Οπότε οδηγούμαστε σ’ έναν φαύλο κύκλο, ο οποίος ούτε τον άνθρωπο, που νοιώθει εσωτερική την ανάγκη της βοήθειας, κάνει καλύτερο, ούτε και στον επαίτη, που θα συνεχίσει την ίδια τακτική σε άλλη πόλη ή σε άλλο σημείο της πόλης, δημιουργεί κάτι το καλύτερο και το αισιόδοξο.

Θεωρητικές οι σκέψεις… Συμφωνούμε και πρέπει να ακολουθήσει το πρακτικό μέρος. Το τι πρέπει να γίνει, για να τελειώνουμε με το αδιέξοδο το οποίο αν δεν υπηρετούμε, το σκεφτόμαστε και ίσως το ενισχύουμε.

Όσοι εισαγόμενοι, αλλά και ντόπιοι επαίτες που υπάρχουν στην πόλη μας, πρέπει με κάθε τρόπο να ελεγχθούν. Να μάθει η Αστυνομία, αν αυτή είναι υπεύθυνη, από πού έρχονται και που πηγαίνουν, για να διαπιστωθεί, αν ο πολίτης που αφήνει τον οβολό του κάνει καλό ή ενισχύει την παρανομία και την συνέχιση μιας αδιέξοδης και επικίνδυνης τακτικής.

Να ησυχάσει και ο ανυποψίαστος διαβάτης, που όταν δεν δίνει ένα ευρώ ή ότι άλλο, αντιμετωπίζεται απ’ τον επαίτη, με ύβρεις και απειλές, οι οποίες μπορεί να περιέχουν κατάρες και ότι άλλο μπορεί να σκεφτεί κανένας.

Δεν είναι εικόνα αυτή. Πρέπει να αλλάξει. Είναι απλό και δεν απαιτεί σύνθετες πρακτικές και επιλογές… Αφορά πρωτίστως την ηρεμία των πολιτών, που την έχουν ανάγκη…

Η Γνώμη