kΡΕΚΒΙΕΜ στην Πόπη.

 Πάλι λυπητερά ξαναχτύπησε η καμπάνα της Παναγιάς !!!

Αυτή τη φορά ήταν για την Πόπη. Την Πόπη με νοοτροπία

καπετάνισσας, με νοοτροπία ανυπόταχτης, με νοοτροπία Λού

θηρου ή Σωκράτη ή Αντιγόνης.

Ακόμα αντηχεί στ΄ αυτιά μου το τραγούδι της Πόπης, και θυ-

μάμαι τα λόγια του λές και πώς μόνο μ΄αυτό ήθελε ν΄αφήσει το στίγμα της.

΄Ηταν το τραγούδι... Του Κίτσου η μάνα κάθον-

ταν στην άκρη στο ποτάμι, με το ποτάμι μάλωνε και το πετρο-

βολούσε. Ποτάμι για λιγόστεψε ποτάμι γύρνα πίσω,

για να περάσω αντίπερα, πέρα στα κλεφτοχώρια,

πούχουν οι κλέφτες σύναξη κι όλ οι καπεταναίοι.

Τον Κίτσο τον επιάσανε και πάν να τον κρεμάσουν.

Χίλιοι τον πάν από μπροστά και δυό χιλιάδες πίσω.

Η Πόπη ήταν παιδί του πατέρα της του Μήτσου κι΄ είχε πάρει

τα γονίδιά του. ΄Όταν κάποτε αξιωθούμε μια μέρα απ΄αυτές

που κάθε Αύγουστο την αφιερώνουμε σε κάποιον φωτισμένο

συγχωριανό μας που με την πρόσφορά του βελτίωσε τη θέση

του Χωριού μας, θα την αφιερώσουμε στο Μήτσο, γιατί το  υλικό

που μαζεύουμε για να πούμε όσο γίνεται περισσότερα για τον κάθε

τιμώμενο, πάντα μέχρι σήμερα υπήρξε αξιόλογο.

Η Πόπη υπήρξε από κείνους τους ανθρώπους που δρούν ή αν-

τιδρούν τις περισσότερες φορές μ εντελώς λάθος τρόπο απ΄αυ

τον που προστάζει η κοινή λογική. Παραπάνω αναφέρω την

περίπτωση του Σωκράτη και της Αντιγόνης. Αυτοί  οι  άνθρω-

ποι βλέπουν τον κόσμο με τα μάτια ενός παιδιού.Αυτοί ανησυ-

χούν πολύ λίγο για τις συνέπειες των πράξεών τους και είναι

διατεθειμένοι να ρισκάρουν. Αυτό μπορεί να οδηγήσει πολλές

φορές και σε αποτυχίες, αλλα κι εξίσου σε επιτυχίες. Η φιλοσο

φία τους βασίζεται στο ότι «αν τολμήσεις μπορεί και ν΄αποτύ-

χεις.΄Αν δεν τολμήσεις όμως, είναι βέβαιο πως θ΄αποτύχεις.»

Τέτοια ήταν η Πόπη μας, που με το χαμό της, μας σπάραξε τα

φυλοκάρδια.

 Καλό ταξίδι νάχεις Πόπη, και καθώς εμείς δεν ξεχνούμε ποτέ

το τραγούδι της Μελίνας στον πρόγονό της το Τζό Ντασέν

που του τραγούδισε « Μακρύ ταξίδι κίνησες να πάς» πάντα

θα μας έρχεται στο νού, όποτε θα σε θυμώμαστε.

Γράφει: Ο Αντώνης Στογιάννης