Τον Πάολο Κοέλιο (Πορτογάλο διανοητή) μας ήταν γραφτό να τον συναντήσουμε δυό και ισως και περισσότερες φορές μπροστα μας. Η πρώτη φορά ήταν όταν διαβάσαμε το έργο πούγραψε για τον Ανατολίτη ηγεμόνα που ήθελε να μάθει ποια θάταν  η μέλλουσα γυναίκα του και κατέφυγε σε μια μάγισσα που διάβαζε το μέλλον του κάθε ανθρώπου που του τόγραφαν οι Μοίρες απ΄τη στιγμή που γεννιόταν. Η άλλη ήταν όταν στην Οδύσσεια διαβάζουμε τον Αλκίνοο να λέει στους άρχοντες των Φαιάκων σχετικά με το ταξίδι του γυρισμού του Οδυσσέα για την πατρίδα του που του το προετοιμάζουν…Εκεί πιά ας τον βρή ότι τού ναι  γραμμένο όσα οι Μοίρες έκλωσαν στο νήμα της ζωής του τη μέρα που τον έφερνε στον κόσμο η μάνα του. Και έμμεσα πλέον τον ξανανταμώνουμε  στον τρόπο που  οι Πορτογάλοι τιμούν όσους προσφέρουν για τον πολιτισμό της Πατρίδας τους,( τους συγγραφείς και ποιητές τους.) Είναι η εποχή που η εγγονή μας η Βίκη βρίσκονταν στη Λισσαβώνα σταλμένη από το πανεπιστήμιό της με το πρόγραμμα (Εράσμους)και την επισκέφτηκαν οι γονείς της (η Λούλα κι ο Δημήτρης, που θέλοντας  να  τους δείξη τ΄ αξιοθέατα  της  Πόλης, τους  πήγε  και  σ΄ ένα  πάρκο που δείχνει ένα μπρού- τζινο άγαλμα που παριστά το συγγραφέα και ποητή  Φερνάντο  Πεσσόα  που σε  μια  καφετέρια πίνει το τσάϊ του.