Ισχύει η γνωστή παθογένεια της κοινωνίας, που ο καθένας λέει πως δεν είναι αυτός διατεθειμένος «να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα»

Το να συλληφθεί ένας ή δύο ή και περισσότεροι νέοι, για κατοχή και χρήση ναρκωτικών, δεν είναι πλέον είδηση, ούτε για την Άρτα, ούτε για την Πρέβεζα και φυσικά την ευρύτερη περιοχή. Ο λόγος; Τόσοι που συλλαμβάνονται καθημερινά, σε διάφορα σημεία και με διάφορους τρόπους, θα χρειάζεται μια εφημερίδα, για να καλύψει όλες τις ειδήσεις, που αφορούν στην μάστιγα της εποχής…

Οι εικόνες στους δρόμους της πόλης, όπου συναντάς μια χαρά παιδιά, να είναι σε άθλια κατάσταση, όπως ακριβώς τα διαμορφώνει ο λευκός θάνατος, είναι απερίγραπτες… Δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, ότι κοπέλα που ήταν δεν ήταν είκοσι χρόνων και έμοιαζε να απέχει ελάχιστα απ’ τον θάνατο, θα ήταν τόσο προκλητική στην αναζήτηση της δόσης και θα της έφταιγαν οι πάντες. Όμως μπορούμε να αντιληφθούμε και το γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι οι πολλές κλοπές που γίνονται στις πόλεις και κυρίως στα χωριά, έχουν αιτία. Την αναζήτηση της δόσης, όπου οι ασθενείς (πλέον) νέοι, είναι ικανοί να κάνουν και το πιο απίθανο πράγμα, προκειμένου να την εξασφαλίσουν.

Απ’ την άλλη πλευρά τώρα… Εκεί που είναι οι καθώς πρέπει παράγοντες του τόπου μας και οι τάχα ευαίσθητοι πολίτες, κοιτάζουν τα θύματα των ναρκωτικών τάχα με οίκτο, τάχα με ανθρωπιά, όπως λένε, αλλά το πρόβλημα, αντί να περιορίζεται, όλο και περισσότερο, κάθε ημέρα που περνάει, γίνεται και πιό έντονο και όλο και περισσότερες οικογένειες, ζουν ένα πραγματικό δράμα. Μόλις προχθές μάθαμε, για μητέρα που είναι μόνη της και δεν έχει τρόπο, να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που καθημερινά προκύπτουν, με τον υιό της, ο οποίος είναι θύμα των ναρκωτικών. Το τι περνάει η γυναίκα, δεν περιγράφεται.

Καλά τώρα… Επιβεβλημένο είναι να μιλήσουμε για τον τρόπο, με τον οποίο η οργανωμένη κοινωνία αντιμετωπίζει το πρόβλημα. Το απόλυτο τίποτα! Κουραστήκαμε να επιμένουμε, μέσα απ’ τα άρθρα της «Γ», πως απέναντι σ’ αυτό το τεράστιο πρόβλημα, θα πρέπει να τοποθετηθεί η τοπική κοινωνία. Όλοι οι πολίτες να αναλάβουν δράση, γιατί είναι γνωστό τοις πάσι, ότι με το πρόβλημα αυτό, κανένας δεν μπορεί να εφησυχάζει και θα πρέπει να αντιληφθεί πως, δεν είναι μόνο πρόβλημα του γείτονα, αλλά σε κάποια στιγμή, θα χτυπήσει και την δική σου πόρτα.

Η ανταπόκριση ανύπαρκτη. Και οι πρωτοβουλίες δεν υπάρχουν… Ισχύει η γνωστή παθογένεια της κοινωνίας, που ο καθένας λέει πως δεν είναι αυτός διατεθειμένος «να βγάλει το φίδι απ’ την τρύπα». Μόνο που όλοι λένε το ίδιο και η κατάσταση, γίνεται περισσότερο τραγική, ενώ τα παιδιά - θύματα αυξάνονται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου!

Όμως δεν πάει άλλο. Κάθε ημέρα που περνάει, τα πράγματα γίνονται περισσότερο απειλητικά. Και τώρα κάτι πρέπει να γίνει… Για να μην πούμε χθες…