Χαραυγή Πωγωνίου: Λαϊκή βραδιά 17 Αυγούστου 2012
ΛΑΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ 17 Αυγούστου 2012
Βρέχει φωτιά στη στράτα μου φωτιά που μ`χει κάψει, για τα φτωχά τα νιάτα μου κανένας δεν θα κλάψει.! Λαϊκό άσμα βαρύ πρωτοτραγουδισμένο από τον αείμνηστο Στράτο Διονυσίου. Αυτοί οι στίχοι ακούστηκαν προς έκπληξη κάποιων χωριανών, στην πλατεία του χωριού μας από τον καλλιτέχνη Κωσταδήμα Γιάννη αλλά και την υπόλοιπη ορχήστρα του. Πρέπει όμως να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ στην δημοτική αρχή του Πωγωνίου, και συγκεκριμένα στον αρμόδιο αντιδήμαρχο κ. Ντάλλα Ιωάννη που βοήθησαν να χρηματοδοτηθεί η εκδήλωση της λαϊκής Βραδιάς που έγινε την επομένη του πανηγυριού 17—8--2012.Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους ο Αντιδήμαρχος κ. Ντάλλας Ιωάννης και ο δημοτικός σύμβουλος κ. Σιούτας Χρήστος. Πρώτη φορά ακούστηκε η πενιά του μπουζουκιού στην πλατεία του χωριού μας, και τα συναισθήματα ήταν ανάμικτα για όλους μας. Όλοι μας είπαμε: Εντάξει το κλαρίνο είναι η παραδοσιακή μουσική της περιοχής μας, αλλά κι ο ήχος του μπουζουκιού μας έφερε ρίγη συγκίνησης, και ταυτόχρονα αναμνήσεις…αναμνήσεις παιδικές..τα πρώτα μας καρδιοχτύπια που σίγουρα αντιπροσωπευότανε από κάποιο λαϊκό άσμα της εποχής. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον για το ποιος θα πρωτοχορέψει ,ποιος θα κάνει την αρχή. Δεν άργησε και πολύ όμως γιατί σ`υτό φρόντισε η ορχήστρα να ξεσηκώσει το γυναικείο φύλλο ,αφού δεν δίστασαν ούτε λεπτό και σηκώθηκαν και ξεφάντωσαν από τα ακούσματα του λαϊκό νησιώτικου ρεπερτορίου που ξεκίνησε να παίζει η ορχήστρα και που τελειωμό παναθεμάτα δεν είχανε. Και λέω παναθεμάτα γιατί δοκίμασα και εγώ να τις ακολουθήσω στο χορό αλλά τα παράτησα γρήγορα…;Έλα όμως που μετά από λίγη ώρα η ορχήστρα ξεκίνησε τα άσματα τα βαριά τα αντρίκια που λένε και ως όφειλαν οι παρευρισκόμενοι ξεκίνησαν να χορεύουν βαρύ ζεϊμπέκικο παρασυρόμενοι από την γλυκιά πενιά του μπουζουκιού αλλά και από τις όποιες αναμνήσεις σου φέρνουν εκείνη την στιγμή αφού έχει βοηθήσει λίγο η κατανάλωση μπύρας αλλά και του τσίπουρου. Εκεί λοιπόν είδα στο πρόσωπο των ανά τραγούδι χωριανών χορευτών τον ανθρώπινο πόνο αλλά και τη σύγχρονη ασθένεια, το άγχος να φεύγει μεμιάς. Κινήσεις αργές, ανάλογα με τον στίχο του τραγουδιού αλλά και γρήγορες όπως απαιτεί το άσμα, μόνιμο εκφραστικό χαμόγελο στα χείλη, χέρια απλωμένα παράλληλα με το έδαφος, αλλά και το επιφώνημα του: Ώπα—Ώπα, συνοδευόμενο από τα παλαμάκια των γύρω από τον χορευτή. Και τι δεν θ` δινα να κρατούσε αυτή η νύχτα για πάντα, η νύχτα της Χαραυγής και των ανθρώπων της. Πάντως ένα είναι σίγουρο. Θα καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια και αφού το επιτρέπουν και οι οικονομικοί πόροι του δήμου να επαναληφθεί αυτή η εκδήλωση στο χωριό μας.
