Παρασκευή 14/12/18 και η Τ.V. έδειξε μια ταινία ενός Γερμανού σκηνοθέτη με ΘΕΜΑ κάποια Χριστούγεννα στον πόλεμο των χαρακωμάτων του 1914.

Εμένα ο νους μου γύρισε πίσω σε κάποια άλλα Χριστούγεννα πρίν74 χρόνια στον πρώτο εμφύλιο το 1944.

Ο λόχος που υπηρετούσα τότε (6ος λόχος του 15ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ,) παραμονή Χριστουγέννων, βρισκόμασταν  στο  χωριό  Ράϊκο πλάϊ  στον Καλαμά και στεγαζόμαστε στο Σχολείο του Χωριού. Κατά τα μεσά

νυχτα δε θυμάμαι κάποιος με ξυπνάει και μου λέει….μάζεψε τα πράγματά σου, φεύγουμε. Αυτό σήμαινε πως ήρθε κι η δική μας σειρά να επιτεθούμε κατά του ΕΔΕΣ που μας χώριζε ο Καλαμάς, αφού από νωρίς στα Γραμμενοχόρια είχε ανάψει το ντουφεκίδι για την κατάληψη των Ιωαννίνων. Θέμα της ταινίας ήταν,το πώς στον πόλεμο μεταξύ νΓερμανών απ΄τη μια μεριά κι Άγγλων και Γάλλων από την άλλη,  με  πρωτοβουλία  μιας  γυναίκας υψίφωνης σύζυγο ενός τενόρου βαρύτονου που κατόρθωσε ν΄αποσπάσει άδεια να βρεθεί στο μέτωπο παραμονή Χριστουγέννων, και μαζί με τον άντρα της να τραγουδίσουν έναν Χριστουγεννιάτικο ύμνο και να κάνουν τα πολυβόλα να σταματήσουν, κι οι αντιμαχόμενοι στρα- τιώτες να βγούν απ΄τα χαρακώματά τους, να προσφέ-ρουν ο ένας στον  άλλο ότι είχε, να τσουγγρίσουν τα ποτήρια τους, ενώ κάπου μακριά τους μαίνονταν ο πόλεμος. Εγώ που από μέρες είχα προετοιμαστεί για την παρακολούθηση της ταινίας, κείνες τις στιγμές καθώς ξανάζησα όλη τη φρίκη των πολέμων που ως τότε είχα περάσει, επανέλαβα μέσα μου μια ευχή που στην αποκάλυψη της στήλης με τα ονόματα των θυμάτων του χωριού μας τον Αύγουστο του 2007  όλοι οι χωριανοί είχαμε ευχηθεί  «ποτέ πιά πόλεμος, ποτέ πια βία,» απ΄πουδήποτε κι αν αυτή προέρχεται.