Δεν πέρασε πρωταπριλιά στη ζωή μου που να μη θυμηθώ τον Αντώνη Ρούντα.

Θα πρέπει να ήταν πρωταπριλιά του 1932 ή του 1933 που ο πατέρας μου μουχε χαρίσει έναν (ΑΤΛΑΝΤΑ) περιοδικό βοήθημα για τις πρώτες τάξεις του Δημπτικού ) που εγώ ως φαίνεται θα το έδειχνα με καμάρι στους συμμαθητές μου. Όταν μπήκα στον αυλόγυρο του Σχολείου μας, με σταματάει ο μακαρίτης ο Αντώνης, και μου λέει….είπε ο δάσκαλος να φέρεις τον άτλαντά σου σήμερα μαζί σου. Εγώ  ο αγαθός κι απονήρευτος (αγνοώντας το έθιμο της πρωταπριλιάς, έκανα αμέσως στροφή και γύρισα να πάω σπίτι μου να φέρω τον άτλαντα.

Οπότε ο αξέχαστος και τρισεύγενης φίλος και συμμαθητής μου ο Αντώνης (ο οποίος όπως σ΄άλλο γραυτό μου το αναφέρω (ήταν κατά δύο χρόνια μεγαλύτερός μου ) με σταμάτησε ευγενικά με το χέρι του, ψέματα σου είπα μου λέει, σήμερα είναι πρωταπριλιά και πρόσεχε μη σε γελάσει και κανένας άλλος. Ξεχνιούνται οι φίλοι σαν τον Αντώνη;;;.