Αγαπημένοι μου συγχωριανοί πωγωνίσιοι , αισθάνομαι την ανάγκη να μοιραστώ τη πικρία μου και κάποιες σκέψεις μαζί σας.
Εδώ και 20 μήνες αγόρασα ένα παλιό σπίτι στο Δελβινάκι . Δεν έχω καμμία σχέση με την ήπειρο. Ζω και μεγάλωσα στη Κέρκυρα και στο εξωτερικό.
Η ήπειρος είναι ένα μέρος που γνώρισα και αγάπησα εξ ου και η απόφαση να φτιάξω ένα μέρος - καταφύγιο μακριά από τη φασαρία του νησιού μου της Κέρκυρας . ένα μέρος για τα τη σύνταξη ....
Με τη βοήθεια ντόπιων μαστόρων και αρκετή προσωπική δουλειά έγινε το σπίτι μας. Έκτοτε περνάω το λιγότερο 10 μέρες το μήνα στο Δελβινάκι .
Από την μία ήταν οι εργασίες , από την άλλη μια νοοτροπία ηττοπάθειας από ένα μεγάλο μέρος των χωριανών ,που δε τη καταλαβαίνω, δεν μ αφήνουν να συμμετέχω όσο θα θελα στα κοινά.
Από τα πρώτα άτομα που γνώρισα πέρα από τη ΣΟΦΙΑ με το ξενώνα εστιατόριο που ήταν και είναι πάντα βράχος στο χωριό , που μου στάθηκε σε ώρες απελπισίας λόγω των δουλειών , ο Παναγιώτης ο φαρμακοποιός , η κυρία Νίτσα ,ο Τέλης , ο Πρόεδρος , η κυρία Γιώτα , η κυρία Ελένη και όλοι οι άλλοι γνώρισα το Μιχάλη το κομμωτή . Ένα νέο τριάντα δύο χρονών.
Μου κάνε εντύπωση η έμφυτη ευγένεια και η ειλικρίνεια του. Ποτέ δεν τον άκουσα να γκρινιάζει και πέρα από τη περιποίηση των μαλλιών μου πάντα είχε τη καλή του κουβέντα να σε κάνει να νιώθεις ξεχωριστά.
Παρότι το κομμωτήριο είναι χώρος κουτσομπολιού , ουδέποτε τον άκουσα να κακολογεί κάποιον .Σήμερα που τον είδα αντίκρυσα ένα νέο άνθρωπο που έκλεινε την επιχείρηση του με πικρία . Πρώτη φορά άκουσα από το στόμα του , όχι παράπονα αλλά στενοχώρια για τους συχωριανούς που δεν πέρασαν ποτέ το κατώφλι του , που δεν υποστήριξαν ένα νέο που παλεύει για το χωριό του.
Για ένα χωριό που παρουσιάζεται με 530 μόνιμους κατοίκους μ' αποτέλεσμα να εκ τινάζει το τέλος επιτηδεύματος και τις ασφαλιστικές εισφορές στον ουρανό. Και ρωτάω πως είναι δυνατό οι " προύχοντες " του χωριού να λένε ότι το χωριό πεθαίνει ΚΑΙ να κοιτάν αμέτοχοι το κλείσιμο μιας ζωτικής επιχείρησης;;
Αλήθεια αντί να δίνονται κίνητρα για να έρθουν νέοι κάτοικοι διώχνονται νέα παιδιά που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό το χωριό;;Έχω γίνει γραφική να λέω ότι χρειάζονται πρωτοβουλίες και θέληση για να αναγεννηθεί το χωριό .
Δυστυχώς σήμερα κατάλαβα ότι η ελληνική κατάρα " τρώμε τα παιδιά μας ''ζει και βασιλεύει στο χωριό μας. Αντί να στηρίζουμε οι ίδιοι τα μαγαζιά του χωριού τα σνομπάρουμε. Περάσανε οι εκλογές και ξαναμπαίνουμε στο κούνημα του κεφαλιού και την κουβέντα ''πεθαίνει το χωριό'' .
Λυπάμαι και φοβάμαι ότι εμείς σκοτώνουμε το χωριό . .... Ο Μιχάλης και ο κάθε νέος , νέα που έχει όρεξη και ήθος θα τα καταφέρει . Αλλά το χωριό θα συνεχίσει να αργοπεθαίνει γιατί είναι ένας άρρωστος που δε του δίνουμε φάρμακα....απλά ετοιμάζουμε τη κηδεία του καρτερικά ..... ελπίζω να μην ακολουθήσουν και άλλα κλεισίματα ......
Το Πωγώνι είναι ευλογημένη γη αν δεν τη πονάμε οι κάτοικοι τότε κανένας δε μπορεί να μας κάνει κάτι... Αν δεν ανοίξουμε τη πόρτα σε ψηφιακούς νομάδες , σε αγροτουρισμό , περιπατιτικό τουρισμό ,αν , αν .......τοτε ας μαζευόμαστε όλοι μαζί και να λέμε "Πεθανε το πωγωνι". Αλλά μετά το θάνατο έρχεται η Ανάσταση . Ποιος ξέρει;;
Γράφει: Η ΜΑΡΙΑ ΣΟΥΡΒΙΝΟΥ
Θέλεις πραγματικά να γνωρίσεις την Ήπειρο;;Επισκέψου το κανάλι μας TZOURLAKOS στο youtube.
