Σε μια αλάνα η ανεμελιά φραγμένη από τα κάγκελα του κόσμου...

ΕΛΕΥΘΕΡΩΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΜΕΛΙΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΑΣ…”

Πέμπτη 16 Ιούλη, Άλσος ώρα 19:00

ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ ΧΑΡΤΕΣ

ΕΞΕΡΕΥΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΥΣΗ

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΩΝ

ΖΩΝΤΑΝΕΥΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΙΑΣ

ΘΕΑΤΡΟ ΣΚΙΩΝ “Το τσίρκο του Καραγκιόζη” από τον Αγάπιο Αγαπίου

ΚΥΝΗΓΙ ΚΡΥΜΜΕΝΟΥ ΘΗΣΑΥΡΟΥ

Βορράς, Νότος, Ανατολή και Δύση, ο γρίφος θα δώσει τη σωστή λύση!

ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ

ΕΜΠΟΡΙΚΟΣ ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ-ΕΝΩΣΗ ΓΟΝΕΩΝ Δ. ΙΩΑΝΝΙΤΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΣΥΝΤΑΞΙΟΥΧΩΝ-ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ (ΟΓΕ)

«Μια μέρα, ήταν άνοιξη, χαρά Θεού, τα παράθυρα ήταν ανοιχτά κι έμπαινε η μυρωδιά από μιαν ανθισμένη μανταρινιά … Κι ίσα-ίσα ένα πουλί είχε καθίσει στο πλατάνι της αυλής του σκολειού και κελαηδούσε. Τότε πια ένας μαθητής, χλωμός, κοκκινομάλλης, που ’χε έρθει εφέτο από το χωριό, Νικολιό τον έλεγαν, δε βάσταξε, σήκωσε το δάχτυλο:

Σώπα, δάσκαλε, φώναξε. Σώπα, δάσκαλε, ν’ ακούσουμε το πουλί!»

(Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο)

Δεν είναι μονάχα ότι το σημερινό σχολείο εξοντώνει τα παιδιά μας. Δεν είναι μονάχα ότι τα “βομβαρδίζει” με σκόρπιες πληροφορίες, ασύνδετες γνώσεις αποκομμένες από την πραγματικότητα, κάνει ακόμη κάτι χειρότερο:

φορτώνει τα παιδιά μας με συναισθήματα, σκέψεις που δεν ταιριάζουν με την παιδική τους ηλικία. Το βάρος της άδικης κοινωνίας το φορτώνουν στα ίδια τα παιδιά μας. Στο σχολείο το παιδί πρέπει να διαμορφώνει την προσωπικότητα του, να ανακαλύπτει τις δυνάμεις του, να αποκτά αυτοπεποίθηση, να βλέπει τον εαυτό του σε συνάρτηση με τον κόσμο, να εκπαιδεύεται να αγαπά τη μόρφωση και το βιβλίο, να μαθαίνει τη δύναμη της συλλογικότητας .

Σήμερα τα παιδιά μας μπαίνουν σε έναν απέραντο λαβύρινθο δεξιοτήτων και προσόντων που ζητά η αγορά εργασίας, εγκλωβίζοντας τα σε μια “εξεταστική αρένα”.

Τα παιδιά μας δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι με δικαιώματα και ανάγκες, αλλά ως το αυριανό, φθηνό και ευέλικτο εργατικό δυναμικό.

Το ίδιο το σύστημα της εκμεταλλευτικής κοινωνίας στοχεύει τον νου του νέου ανθρώπου επιδιώκει να το αποτραβήξει από τη ζωντανή επαφή, την κοινωνική συναναστροφή, να το εγκλωβίσει σε ένα ψηφιακό κόσμο για να ξεφύγει δήθεν από τα αδιέξοδα και τις δυσκολίες της πραγματικότητας. Κυρίαρχη είναι η επιβολή της εικόνας, με τις εταιρείες, το κράτος τους, τα πρότυπα που διαμορφώνουν να σπρώχνουν τα παιδιά μας στην αλόγιστη χρήση ψηφιακών μέσων.

Η έντονη προσκόλληση στα smartphone, τα tablet και τα κοινωνικά δίκτυα εντείνει την εσωστρέφεια, τη δυσκολία στην επικοινωνία και την επιθετικότητα, δημιουργώντας μια “προβληματική εξάρτηση” που αντικαθιστά τις αληθινές ανθρώπινες σχέσεις. Επιδρά στην δημιουργικότητα, την φαντασία και τον τρόπο σκέψης τους. Διαμορφώνει την αισθητική τους με βάση τα σάπια πρότυπα που κυριαρχούν.

Παρά τις υποκριτικές καμπάνιες για την «ασφαλή χρήση», το κράτος αφήνει τα παιδιά μας εκτεθειμένα στον εθισμό από το διαδίκτυο και την οθόνη, στερώντας τους τη χαρά της επαφής με τους συνομηλίκους τους, το ζωντανό παιχνίδι.

Έτσι ένα ολόκληρο σύστημα, για να κρύψει τις δικές του ευθύνες, ρίχνει το φταίξιμο για τον εθισμό ή τη σχολική κόπωση στην οικογένεια. Αναπαράγει στα λόγια και σαν τρόπο σκέψης την “ατομική ευθύνη”, ενοχοποιεί τα παιδιά μας.

Το σχολείο τους αντί να μορφώνει και να εμπνέει, εξαντλεί. Είναι σχολείο ταξικό που έχει ήδη “ξεσκαρτάρει” μεγάλη μάζα των μαθητών, τους έχει αφήσει εκτός της ουσιαστικής μόρφωσης. Μετατρέπει τη γνώση σε εμπόρευμα και τους μαθητές σε αριθμούς, σε “πετυχημένους” και “αποτυχημένους”, σε “καλούς” και “κακούς”, σε “προχωρημένους” και “αρχάριους” ….και μετά; Ένα μέλλον γεμάτο αβεβαιότητα, αστάθεια, δουλειές εξόντωσης, μισθούς που δε φτάνουν για να ζήσεις και έναν κόσμο, μια κοινωνία που σου λέει καθημερινά ότι αν λυγίσεις φταις εσύ.

Η κυβέρνηση και όλα εκείνα τα κόμματα που έχουν την ίδια στρατηγική σύμπλευση έχουν στα σκαριά την καθιέρωση τριπλών πανελλαδικών εξετάσεων σε όλο το λύκειο με τη θέσπιση του εθνικού απολυτηρίου. Ταυτόχρονα προωθώντας και την αναθεώρηση του άρθρου 16 του συντάγματος οι λίγοι θα αγοράζουν σπουδές και μέλλον και οι πολλοί θα δίνουν σε όλο το λύκειο πανελλαδικού τύπου εξετάσεις, με τα φροντιστήρια να θησαυρίζουν, και την πίεση και το άγχος να διογκώνεται.

Πως το άδικο, ταξικό, εχθρικό κράτος στέκεται απέναντι στα παιδιά μας φαίνεται από το πως συμπεριφέρθηκαν στο κορίτσι που έδινε πανελλήνιες και έχασε τον πατέρα του σε ένα ακόμα εργοδοτικό έγκλημα εδώ στα Γιάννενα. Αποδεικνύεται περίτρανα ότι όταν έχεις λεφτά οι πόρτες του πανεπιστημίου είναι ανοιχτές, όταν χάνεις τον πατέρα σου είναι αμπαρωμένες.

Η πίεση δεν προκύπτει μόνο από το διάβασμα ή τον φόβο ενός κακού βαθμού. Προκύπτει και από το τι σημαίνει για χιλιάδες παιδιά η “αποτυχία” σε μια κοινωνία που από μικρή ηλικία τους μαθαίνει ότι η αξία τους εξαρτάται από το αν θα καταφέρουν να ξεχωρίσουν από τα άλλα παιδιά να ανταγωνιστούν , «να πετύχουν».

«ΣΩΠΑ» στο σύστημα της αδικίας

Παλεύουμε για ένα σχολείο γεμάτο γνώση, φωνές, γέλια και χαρούμενες στιγμές.

Ένα χολείο που θα βοηθά κάθε παιδί να αναπτύξει την προσωπικότητά του, να αναγνωρίζει τις δυνατότητές του, να πιστεύει και να αγαπά τον εαυτό του και τους ανθρώπους. Που θα διδάσκει την αξία της φιλίας, της αλληλεγγύης, της συνεργασίας και της προσφοράς.

Κυρίως, όμως, παλεύουμε για ένα σχολείο που θα δίνει στα παιδιά τα εφόδια για να κατανοούν, να ερμηνεύουν και τελικά να αλλάζουν τον κόσμο γύρω τους, να σκέφτονται κριτικά, να ονειρεύονται και να δημιουργούν. Ένα σχολείο που δε θα προετοιμάζει απλώς καλούς “εξεταζόμενους”, αλλά ολοκληρωμένους ανθρώπους.

Θέλουμε σχολείο που δε θα περιορίζεται στους τέσσερις τοίχους της τάξης. Που θα δίνει στα παιδιά την ευκαιρία να γνωρίσουν τη φύση, να παρατηρούν, να πειραματίζονται, να ρωτούν, να ανακαλύπτουν τη γνώση μέσα από την εμπειρία και το βιβλίο. Ένα σχολείο που θα καλλιεργεί την περιέργεια και θα κάνει τη μάθηση μια όμορφη περιπέτεια προσφέροντας τα απαραίτητα εφόδια ώστε ο κάθε νέος άνθρωπος να στέκεται με αυτοπεποίθηση ως δημιουργός και πρωταγωνιστής της ίδιας της εξέλιξης του κόσμου.

Η ανάπτυξη της σκέψης και της συλλογικότητας ξεκινά από το παιχνίδι, εκεί όπου το παιδί εκφράζεται ελεύθερα, κοινωνικοποιείται και γνωρίζει τον κόσμο.

Το παιχνίδι δεν είναι απλώς διασκέδαση. Είναι βασικό μέσο μάθησης και ανάπτυξης. Μέσα από αυτό, το παιδί καλλιεργεί τη φαντασία, τη συνεργασία και την πρωτοβουλία. Στα παιχνίδια ρόλων δοκιμάζει κοινωνικές συμπεριφορές, κατανοεί καλύτερα τον κόσμο γύρω του και προετοιμάζεται για την ενήλικη ζωή. Το παιδί στο παιχνίδι δείχνει στοιχεία του ανθρώπου που θα γίνει αργότερα. Προετοιμάζεται για την ζωή που έχει μπροστά του.

Το δημιουργικό και συλλογικό παιχνίδι σπάει την “κοινωνική ασφυξία” και τον απομονωτισμό που επιβάλλει το σημερινό σύστημα, καθώς, αντί για τον άκρατο ανταγωνισμό, προτάσσει την “ομάδα” και την μοιρασιά. Εδώ δεν χωράνε αποκλεισμοί και ατομισμοί, γιατί για να νικήσουμε πρέπει να συνεργαστούμε, να λειτουργήσει η ομάδα μας. Δεν έχει θέση ο εγωισμός, καθώς η ίδια η παρέα θέτει όρια και κανόνες, ώστε να διατηρείται η ισορροπία και η χαρά της συμμετοχής όλων. Έτσι, ανατρέπεται πλήρως το κυρίαρχο πρότυπο «ο θάνατός σου η ζωή μου».

Μέσα στο παιχνίδι το παιδί χρησιμοποιεί δημιουργικά την γλώσσα, εφευρίσκει δικούς του κώδικες για να επικοινωνήσει και να εκφραστεί ελεύθερα.

Σε τελική ανάλυση, το παιχνίδι μετατρέπεται σε έναν ζωντανό δρόμο γνώσης που βοηθά τα παιδιά να κατανοήσουν σε βάθος τον κόσμο στον οποίο ζουν, με σκοπό, όπως σημείωνε και ο Μαξίμ Γκόρκι, να συνειδητοποιήσουν ότι οφείλουν να τον αλλάξουν, αφού αυτός ακριβώς ο αγώνας για τη συλλογική ζωή είναι που γεννά την αισιοδοξία και διαλύει το σκοτάδι της απόγνωσης.

Απέναντι σε αυτή την ανάγκη, η καπιταλιστική αγορά προωθεί την λεγόμενη “απασχόληση” των παιδιών. Να μένουν δηλαδή για κάποιες ώρες απασχολημένα με οτιδήποτε, ώστε να διευκολύνονται οι καθημερινές υποχρεώσεις των ενηλίκων.

Προτείνει επίσης την οθόνη, με ακραία παραδείγματα όπως το φαινόμενο των “Brain rots”, ή όπως μεταφράζεται το “σάπισμα του μυαλού”, με βίντεο που αναπαράγουν με φράσεις δίχως νόημα όπως “ballerina cappuccina” ή “bombardino crocodilo”. Αυτή η πολιτισμική παραγωγή, πλήρως εναρμονισμένη με τις αξίες ενός συστήματος σε παρακμή, εκπαιδεύει τα παιδιά στην κενή, χωρίς περιεχόμενο ψυχαγωγία. Τα παιδιά μαθαίνουν ότι “δεν χρειάζεται να βγάζουν όλα νόημα”, αποκόπτονται από την πραγματικότητα. Το αποτέλεσμα είναι να φτωχαίνει η γλώσσα τους, να μετατρέπεται σε έναν επαναλαμβανόμενο θόρυβο και, τελικά, να μπλοκάρεται η κριτική τους σκέψη, καθιστώντας τα ευάλωτα. Στην πραγματικότητα, αυτή η ψηφιακή αποχαύνωση λειτουργεί ως ένα φτηνό υποκατάστατο κοινωνικής ζωής.

Στο παιχνίδι το παιδί γίνεται ένα κεφάλι ψηλότερο από τον εαυτό του. Vygotsky

ΘΥΣΙΕΣ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΚΑΙ ΟΧΙ ΘΥΣΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ

ΓΙΑ ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΩΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΩΝ

Το κράτος φορτώνει όλο και περισσότερο το βάρος της ανατροφής των παιδιών στις πλάτες των γονιών, ενώ οι δημόσιες υπηρεσίες υποβαθμίζονται και οι ανάγκες των παιδιών αντιμετωπίζονται ως «κόστος» που δεν χωράει στα “κοστολογημένα προγράμματά” τους. Οι επιχειρηματικοί όμιλοι κερδίζουν από υπηρεσίες που θα έπρεπε να παρέχονται με ευθύνη του κράτους καθώς η παιδική ψυχαγωγία και εκπαίδευση έχει μετατραπεί σε πεδίο κερδοφορίας.

Οι γονείς βρίσκονται εγκλωβισμένοι ανάμεσα στις αυξανόμενες οικογενειακές υποχρεώσεις και στην εργασιακή εξάντληση. Η εντατικοποίηση της δουλειάς, οι νόμοι που κάνουν “κανονικότητα” τα εξαντλητικά ωράρια και η υποβάθμιση των μέτρων υγείας και ασφάλειας μετατρέπουν τους χώρους εργασίας σε επικίνδυνα πεδία, με εκατοντάδες εργαζόμενους να πληρώνουν κάθε χρόνο με τη ζωή ή την υγεία τους το κυνήγι του κέρδους.

Οι επιπτώσεις από το ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου, τα 10ωρα – 13ωρα, την εντατικοποίηση, την κατάργηση της κυριακάτικης αργίας που τώρα επεκτείνεται και σε άλλους κλάδους έχουν επίπτωση στην ίδια την οικογένειά μας, στα παιδιά μας. Η απόφαση να μην αποδεχτούμε αυτή την κατάσταση περνά μέσα από τη συλλογική δράση, την οργάνωση, τη σύγκρουση με την πολιτική που σμπαραλιάζει τα δικαιώματα των παιδιών μας. Δεν χωρά καμία αναμονή αυτή η απόφαση.

Δεν αποδεχόμαστε ένα μέλλον με πολέμους, εξάντληση και ανασφάλεια, όπου οι ανάγκες των εργαζομένων και των παιδιών τους θυσιάζονται για τα κέρδη των λίγων.

Η πραγματική διέξοδος δεν βρίσκεται σε “σωτήρες” και σε δοκιμασμένες αντιλαϊκές πολιτικές, αλλά στην οργάνωση του λαού μέσα στα ταξικά σωματεία, στους χώρους δουλειάς, στους φορείς του λαϊκού κινήματος. Ό,τι κατακτήθηκε μέχρι σήμερα κερδήθηκε με αγώνες, με συλλογική δράση, όσες φορές αναθάρρεψε ο λαός, πήρε ανάσα ήταν όταν εμπιστεύτηκε τις δυνάμεις του.

Mε αυτόν τον δρόμο της ανυποχώρητης πάλης μπορούμε να υπερασπιστούμε τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας. Η δύναμη βρίσκεται στα χέρια μας, σε εμάς που παράγουμε τον πλούτο και μπορούμε να φτιάξουμε την ζωή που αξίζει σε εμάς και τα παιδιά μας.

Η φετινή παιδική γιορτή είναι αφιερωμένη στην ανεμελιά των παιδιών μας, στο παιχνίδι τους, στη γνωριμία με τη φύση, την αθωότητα που δεν πρέπει ποτέ να χαθεί.

“Ας δώσουμε τον κόσμο στα παιδιά …

ας τον δώσουμε να παίξουν σαν ένα πολύχρωμο μπαλόνι”

Ν. Χικμέτ

Τα σωματεία του Εργατικού Κέντρου επιμένουν με όλες τις πρωτοβουλίες, τις παιδικές γιορτές, τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης, τους αγώνες δρόμου, τα λαϊκά μαθήματα, τα λαϊκά μπάνια, την αδιάκοπη δράση στους χώρους δουλειάς να αναδείξουν ότι η πάλη για καλύτερο μεροκάματο, για συλλογικές συμβάσεις, για μέτρα υγιεινής και ασφάλειας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με το μέλλον των παιδιών μας.

ΠΕΜΠΤΗ 16 ΙΟΥΛΗ

ΑΛΣΟΣ, 19:00