το άνοιγμα των αλλαγών στα εργασιακά, στα οποία κυριαρχούν δύο βεβαιότητες και μπόλικη αβεβαιότητα. Το σίγουρο λοιπόν είναι ότι το άνοιγμα του εναπομείναντος προστατευτικού πλαισίου των εργασιακών σχέσεων θα δοκιμάσει την κοινοβουλευτική συνοχή της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.
Επίσης βέβαιο είναι πως τρία θέματα θα συζητηθούν:
● Οι ομαδικές απολύσεις
● Ο συνδικαλιστικός νόμος με αιχμή τον τρόπο κήρυξης των απεργιών
● Οι συλλογικές διαπραγματεύσεις
Από εκεί και πέρα, το χάος της αβεβαιότητας.
Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή προκειμένου να μην πανικοβληθούμε…
Ομαδικές απολύσεις:
Σύμφωνα με τη νομοθεσία, ομαδικές απολύσεις θεωρούνται αυτές που γίνονται από επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις που απασχολούν περισσότερους από είκοσι (20) εργαζομένους, για οικονομοτεχνικούς λόγους, δηλαδή λόγους που δεν αφορούν το πρόσωπο των απολυομένων και υπερβαίνουν κάθε ημερολογιακό μήνα ορισμένα όρια.
Αναλυτικότερα:
■ Εξι εργαζόμενοι για επιχειρήσεις που απασχολούν 20-150 ανθρώπους.
■ Ποσοστό 5% του προσωπικού και μέχρι 30 άτομα κάθε ημερολογιακό μήνα για επιχειρήσεις που απασχολούν πάνω από 150 εργαζομένους.
Αν ωστόσο αναλογιστούμε ότι ένα ποσοστό που υπερβαίνει το 96% του ελληνικού επιχειρείν αφορά επιχειρήσεις στις οποίες απασχολούνται κάτω από 20 εργαζόμενοι (που σημαίνει ότι ο εργοδότης μπορεί εύκολα να απολύσει το σύνολο του προσωπικού), τότε καθίσταται προφανές ότι οι αλλαγές στο καθεστώς των ομαδικών απολύσεων αφορά πολύ μικρό αριθμό επιχειρήσεων.
Ουσιαστικά είναι ένα μέτρο (η άρση του προστατευτικού καθεστώτος) που θα έχει εφαρμογή στις τράπεζες αλλά και στις επιχειρήσεις του ελληνικού Δημοσίου που οδηγούνται στην ιδιωτικοποίηση, ώστε να απαλλαγούν εύκολα από το προσωπικό τους.
Συνδικαλιστικός νόμος:
Από τη μία θα εξεγερθούν οι συνδικαλιστές, αφού αναμένεται να χάσουν πολλά από τα προνόμια που τους δίνει ο εν ισχύι συνδικαλιστικός νόμος.
Από την άλλη, θα γίνει πιο δύσκολη (αλλά μόνο στα χαρτιά) η κήρυξη της απεργίας.
Αυτό που ζητούν οι δανειστές είναι η προκήρυξη μιας απεργιακής κινητοποίησης να γίνεται μεν όπως και τώρα, μέσα από τη γενική συνέλευση, αλλά για τη θετική απόκριση να λαμβάνεται το 50+1 των εγγεγραμμένων συνδικαλιστών και όχι των παρισταμένων στη γενική συνέλευση.
Ωστόσο, και εδώ δεν υφίσταται μεγάλο πρόβλημα, αφού και τώρα σε ποσοστό άνω του 98% τις αποφάσεις για την κήρυξη της απεργίας τις λαμβάνει το διοικητικό συμβούλιο ενός πρωτοβάθμιου συνδικαλιστικού σωματείου, κάτι που σημαίνει ότι είναι παράνομες.
Εντούτοις το διακύβευμα είναι τι θα γίνει με τις δευτεροβάθμιες (Ομοσπονδίες) και τις τριτοβάθμιες (ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ) συνδικαλιστικές οργανώσεις και αν θα συνεχίσει να έχει το Δ.Σ. την αρμοδιότητα προκήρυξης απεργίας.
Συλλογικές διαπραγματεύσεις:
Εδώ είναι όλο το ζουμί στα εργασιακά και χωρούν από την κατάργηση του 12ου (Δώρο Χριστουγέννων) και του 13ου (Δώρο Πάσχα & επίδομα αδείας) μισθού μέχρι και τη μείωση του κατώτατου μισθού σε ποσό κάτω από τα 586 ευρώ.
Το σίγουρο είναι ότι οι δανειστές θέλουν περισσότερη ευελιξία στην αγορά εργασίας, με το ελληνικό υπουργείο Εργασίας να επιδιώκει να ανατρέψει αυτή την ευελιξία προτάσσοντας το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο.
Το θέμα αναμένεται να λύσει η 9μελής επιτροπή εμπειρογνωμόνων που έχει συσταθεί προκειμένου να γνωμοδοτήσει για το ποιες είναι οι βέλτιστες ευρωπαϊκές πρακτικές (ευελιξία που θέλουν οι θεσμοί ή η προστασία του εισοδήματος και των εργαζομένων που θεσπίζει το ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο).
Εδώ όμως έχουμε βάλει αυτογκόλ αφού με απόφαση Κατρούγκαλου μετέχει μόνον ένας Ελληνας.
Πάντως αν περάσει η νεοφιλελεύθερης κατεύθυνσης άποψη των δανειστών, τότε θα δούμε την επέκταση νέων μορφών απασχόλησης, όπως οι mini jobs.
Αυτό που θεωρείται βέβαιο ότι θα παραμείνει είναι η κατάργηση των αρχών της ευνοϊκότερης για τους εργαζομένους ρύθμισης και της επέκτασης μιας σύμβασης σε εργοδότες που δεν μετέχουν στο συνδικαλιστικό εργοδοτικό όργανο που υπέγραψε μία Συλλογική Σύμβαση Εργασίας.
Επίσης καθίσταται σίγουρο ότι θα παραμείνει το πάγωμα των τριετιών.
Ούτε λόγος βέβαια για συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων που να αφορούν τον κατώτατο μισθό (οι δανειστές που έχουν και το δικαίωμα του βέτο δεν δέχονται ούτε να συζητήσουν ένα τέτοιο ενδεχόμενο, να φύγει δηλαδή η αρμοδιότητα από τον εκάστοτε υπουργό).
Ωστόσο, όλα αυτά δεν έχουν συζητηθεί σε επίσημο και ανεπίσημο επίπεδο της κυβέρνησης με τους δανειστές, αλλά αποτελούν συζητήσεις -κυρίως διαδρόμου- μεταξύ των τεχνικών κλιμακίων…
Τζώρτζης Ρούσσος
http://www.efsyn.gr
