Banner Πανω
 
 
 

Ο Πρόεδρος της Βουλής στον εορτασμό της επετείου της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα

 

Ο Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, κ. Κωνσταντίνος Τασούλας, μετέβη στα Χανιά, όπου παρευρέθη στην εκδήλωση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος» για τον εορτασμό της 106ης επετείου της Ένωσης της Κρήτης με την Ελλάδα. Ο κ. Τασούλας προήδρευσε στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής ως Πρόεδρος του Ιδρύματος, ενώ στη συνέχεια απηύθυνε ομιλία για τον ιστορικό ρόλο του Ελευθερίου Βενιζέλου και τα διδάγματα που μπορούμε σήμερα να αντλήσουμε από την πολιτική κληρονομιά του.

Αναφερόμενος στην προσφορά του μεγάλου ηγέτη, που άλλαξε και σφράγισε το ελληνικό κράτος υπερδιπλασιάζοντας την επικράτειά του και αναβαθμίζοντάς το με σπουδαία νομοθετικά, διοικητικά και πολιτιστικά έργα, ο κ. Τασούλας επεσήμανε: «Τρία πράγματα μας εμπνέουν κυρίως από τη μνήμη του Βενιζέλου: Πρώτον, το χρέος μας να επιλέγουμε άξιους για την πολιτική, ασκώντας γόνιμα την κυριαρχία μας. Δεύτερον, το γεγονός ότι η χώρα οφείλει να εμπεδώσει μία νέα κανονικότητα, η οποία έχει ρίζες στη φιλοδοξία του Βενιζέλου να βρει μια διάδοχη κατάσταση στο όραμα της Μεγάλης Ιδέας και, τέλος, να τιθασεύσουμε με τη δική μας ευθύνη τον παράγοντα εκείνον ο οποίος θέλει να μας πείθει ότι τάχα δεν ορίζουμε τη μοίρα μας».

Ενώ σε άλλο σημείο της ομιλίας του, ο κ. Τασούλας τόνισε: «Στο χέρι μας είναι να επιλέγουμε σημαντικούς και αξιόλογους ανθρώπους και να τους φέρουμε στην πολιτική, αντί σήμερα αυτοί οι άνθρωποι να ακούν πολιτική και να τρέχουν να κρυφτούν. Στο χέρι μας απολύτως».

Νωρίτερα, προσερχόμενος στη συνεδρίαση του Διοικητικού Συμβουλίου και της Εκτελεστικής Επιτροπής του Ιδρύματος «Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος», ο Πρόεδρος της Βουλής προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι σήμερα εδώ, στα Χανιά, ενόψει του εορτασμού της 106ης επετείου της Ενώσεως της Κρήτης με την Ελλάδα. Θα έχω μία συνεργασία με το Διοικητικό Συμβούλιο του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών "Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος", την εξαίρετη δράση του οποίου η Βουλή στήριξε και στηρίζει, αλλά θα στηρίξει ακόμη πιο αποφασιστικά στο μέλλον. Γιατί πρέπει αυτή η δράση, η μνήμη και η γνώση όλων εκείνων των δεδομένων τα οποία οδήγησαν και στην Ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα, αλλά και στο μεγάλωμα της Ελλάδος, να γίνουν κτήμα του κάθε ενός Έλληνα και η συμβολή του Ιδρύματος γι’ αυτή τη γνώση είναι αποφασιστική.

Πολλοί διερωτώνται γιατί ο Ελευθέριος Βενιζέλος απεφάσισε να μεταφράσει Θουκυδίδη. Οι ερμηνείες είναι πολλές. Εγώ θεωρώ ταπεινά ότι απεφάσισε να μεταφράσει τον Θουκυδίδη γιατί θέλησε να περάσει το μήνυμα ότι αξίζει να γνωρίζουμε την Ιστορία. Είναι εξαιρετικό αυτό το μήνυμα και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, λοιπόν, μέσω αυτού του Ιδρύματός μας μάς ξαναμαθαίνει την Ιστορία μας, μας μαθαίνει τους ξεπεσμούς μας και τα ψηλώματά μας, ειδικά τώρα που τα ψηλώματα έχουν μεγάλη ανάγκη να επαναληφθούν, ώστε ενωμένοι και προκομμένοι να ατενίσουμε το μέλλον.

Τώρα, ειδικά, που και πάλι ο εξ ανατολών γείτονας, η εξ ανατολών απειλή, κρούει τη θύρα μας και πρέπει αποφασιστικά, αποτελεσματικά και ενωμένα να απαντήσουμε σε αυτή την κρούση».

Απαντώντας δε σε ερώτηση σχετικά με το σύμφωνο που υπέγραψαν πρόσφατα η Τουρκία με τη Λιβύη, ο Πρόεδρος της Βουλής είπε:

«Θα έλεγα ότι αυτό το σύμφωνο αφενός δείχνει την ανιστόρητη, αγεωγράφητη και εκτός κάθε έννοιας Διεθνούς Δικαίου προκλητικότητα της Τουρκίας. Αλλά δεν πρέπει να επαναπαυόμαστε σε αυτές τις λέξεις, γιατί και άλλα πράγματα που έκανε η Τουρκία ήταν ανιστόρητα και εκτός Διεθνούς Δικαίου, και εντούτοις, με βάση το "μακάριοι οι κατέχοντες", όπως η κατοχή της Κύπρου, εξακολουθούν να μας βασανίζουν και να αποτελούν πληγή στο σώμα του Ελληνισμού. Συνεπώς όλα αυτά τα πράγματα θα τα αντιμετωπίσουμε και στο διπλωματικό και σε κάθε άλλο αποφασιστικό πεδίο ως Ελλάδα αλλά και ως Ευρώπη».

 

Ομιλία του Προέδρου της Βουλής των Ελλήνων κ. Κωνσταντίνου Τασούλα

στην εκδήλωση του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών και Μελετών

"Ελευθέριος Κ. Βενιζέλος"

επ’ ευκαιρία της επετείου της Ενώσεως της Κρήτης με την Ελλάδα

την 1η Δεκεμβρίου 1913

 

 

 

Σεβασμιώτατε,

Κύριε Υπουργέ,

Κύριοι συνάδελφοι,

Κύριοι πρώην συνάδελφοι,

Εκπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων,

Συνάδελφοι και συνοδοιπόροι του Εθνικού Ιδρύματος "Ελευθέριος Βενιζέλος"

 

"Μεγάλος είσαι. Κι αν περιμένεις, γύρω ο λαός σου γνωρίζοντάς σε, βάγια να στρώνει για να διαβαίνεις, παιδί που θα ’σαι!

Μεγάλος είσαι. Κι αν το πιστεύεις, το μίσος που έρπει γυρεύοντάς σε, πως δε θεριεύει κι όσο θεριεύεις, παιδί που θα ’σαι!

Μεγάλος είσαι. Και θα πεθάνεις. Και θα σε θάψουν. Και θα σου φτύνει κι ο τιποτένιος κι ο μπεχλιβάνης την τρανοσύνη."

Κυρίες και κύριοι, ο Ελευθέριος Βενιζέλος δεν καλοπέρασε στην πολιτική του σταδιοδρομία. Καλοπερνάει η μνήμη του, γιατί  φροντίζουν ιδρύματα όπως αυτό εδώ, το Εθνικό Ίδρυμα "Ελευθέριος Βενιζέλος", και γιατί οι Έλληνες συνήθως τιμούν κάποιον πολύ μεγάλο πολιτικό πολύ μετά τον θάνατό του.

Δεν θα έγραφε ο Κωστής Παλαμάς τόσο βαριά λόγια για το ποια υπήρξε η πολιτική διαδρομή του Ελευθερίου Βενιζέλου εν μέσω της τότε -και συνεχιζόμενης εν πολλοίς σήμερα- πολιτικής αντιπαλότητος. Και αν σήμερα η μνήμη αυτού του μεγάλου πολιτικού ανδρός αξίζει να είναι αντικείμενο όχι μόνο έρευνας αλλά και διαδόσεως, αυτό αποδεικνύει ότι η σημασία σήμερα του Ελευθερίου Βενιζέλου -και αυτό είναι το θέμα της σύντομης ομιλίας μου- είναι τεράστια, ως διδάχου, ως διδασκαλίας για το πώς μπορούμε να ξεφύγουμε οριστικά από τη μεγάλη δοκιμασία στην οποία είχαμε περιέλθει και να αντικρύσουμε επιτέλους -όχι να επανέλθουμε, αυτό είναι κολακευτικό, αλλά να αντικρύσουμε επιτέλους- μια κανονικότητα που και ο ίδιος είχε επαγγελθεί  στην αυλαία της πολιτικής του σταδιοδρομίας, όταν  με τραγικό τρόπο έθαπτε το τέκνο της πολιτικής του επιλογής, τη Μεγάλη Ιδέα, και με ρεαλισμό κορυφαίο και επώδυνο, στη θέση αυτής της ταφής ανεδείκνυε στην τελευταία τετραετία της πρωθυπουργίας του την αξία τού να μετατραπεί η Ελλάς και να γίνει ένα κράτος αγνώριστο.

Έχει λοιπόν τεράστια σημασία να κατανοήσουμε, γνωρίζοντας την Ιστορία, δύο βασικά πράγματα:

Πρώτον ότι οι επιλογές των ηγεσιών είναι επιλογές του λαού και κανενός άλλου. Το Σύνταγμα της Ελλάδος επιδαψιλεύει τον ελληνικό λαό με ένα κορυφαίο επίθετο το οποίο αν το δεις με δημαγωγικές τάσεις θα σε κολακέψει, αν το δεις με τάσεις αυτογνωσίας θα σε αγχώσει. Τον αποκαλεί "κυρίαρχο". Για  κανέναν άλλο παράγοντα του πολιτεύματος το Σύνταγμα δεν είναι τόσο γενναιόδωρο και τόσο αυστηρό συνάμα. Ούτε ο Πρωθυπουργός, ούτε ο ανώτατος άρχων, ούτε οι δικαστές, ούτε οι βουλευτές, ούτε ο Πρόεδρος της Βουλής, ούτε κανείς δεν αποκαλείται με τόσο βαρύγδουπο τρόπο "κυρίαρχος".

Ο λαός λοιπόν, επειδή είναι κυρίαρχος, οφείλει να ενστερνιστεί αυτή την κυριαρχία και να την αντιληφθεί και ως έπαινο και ως φορτίο. Κάθε νόμισμα έχει δύο όψεις και θα πρέπει να αντιληφθούμε ότι η όψη της ευθύνης η οποία πηγάζει από την κυριαρχία είναι γοητευτική και όχι αποκρουστική. Γιατί έχουμε συνηθίσει ως άτομα και ως λαός να μετακινούμε την ευθύνη και να θέλουμε για τη ζωή μας, την προσωπική, την δημόσια, την πολιτική, την επαγγελματική, να ευθύνονται κάποιοι άλλοι.

Επειδή εδώ είναι και δήμαρχοι, και ενθυμούμενος τη δημαρχιακή μου ιδιότητα, θα σας δώσω ένα παράδειγμα για να καταλάβετε τι εννοώ με αυτήν την τάση να αποποιούμαστε τις ευθύνες μας. Για τα σκουπίδια που βλέπουμε στους δρόμους, όλοι επικρίνουμε αυτόν που δεν τα μαζεύει, κανείς δεν επικρίνει αυτόν που τα πετάει. Αν αυτός που δεν τα μαζεύει φταίει μία φορά, αυτός που τα πετάει πόσο φταίει; Αλλά αυτός δεν υπάρχει, γιατί η έννοια της ευθύνης είναι κάτι το οποίο γενικώς μας αρέσει να το μετατοπίζουμε.

Ανέφερα την έννοια της κυριαρχίας, που έχει ως μία από τις δύο όψεις την ευθύνη, αποπειρώμενος να καταστήσω την ευθύνη γοητευτική. Γιατί ο Βενιζέλος, ο άνθρωπος που διπλασίασε την Ελλάδα, ο άνθρωπος που έπαιξε σημαντικό ρόλο σε κρίσιμες διπλωματικές μάχες, ο άνθρωπος που μετέφρασε τον Θουκυδίδη, ο Βενιζέλος δεν θα υπήρχε, εάν δεν εξελέγετο από έναν λαό ο οποίος κατ’ επανάληψιν είχε τη ζωτικότητα να διακρίνει σε αυτόν τον άνθρωπο όλες αυτές τις ιδιότητες και να τον στηρίξει.

Ο Βενιζέλος δεν ήταν αποτέλεσμα επιβολής, ούτε μετεωρίτης, ο Βενιζέλος επελέγη από τον ελληνικό λαό, στηρίχθηκε από τον ελληνικό λαό, προφανώς -όπως είπε ο κ. Παπαδάκης- κάποια στιγμή απεδοκιμάσθη από τον ελληνικό λαό, αλλά κάθε μία από αυτές τις επιλογές ήταν αποτελέσματα της κυριαρχίας του λαού.

Άρα ένας νέος Βενιζέλος ή κάποιοι έστω λιγότερο Βενιζέλοι αλλά οπωσδήποτε άξιοι, είναι στο χέρι του ελληνικού λαού και μόνο να επιλεγούν και να κυβερνάνε τη χώρα.

Δεν μας φταίει κανείς. Έχουμε την ηγεσία που επιλέγουμε και που μας αξίζει, όσο και αν αυτό είναι ενοχλητικό όταν ακούγεται, αλλά πρέπει να ακούγεται, για να αντιληφθούμε ότι η άλλη όψη της ευθύνης είναι η γοητεία της επιλογής σημαντικών ανθρώπων, οι οποίοι στηριζόμενοι όπως ο Βενιζέλος άλλαξαν τη μοίρα του τόπου.

Στο χέρι μας είναι λοιπόν να επιλέγουμε σημαντικούς και αξιόλογους ανθρώπους και να τους φέρουμε στην πολιτική, αντί σήμερα αυτοί οι άνθρωποι να ακούν πολιτική και να τρέχουν να κρυφτούν. Στο χέρι μας απολύτως. 

Δεύτερο παράδειγμα που πηγάζει από τη μνήμη του Βενιζέλου έχει να κάνει με τον ρόλο της προσωπικότητος εις την διάπλαση της Ιστορίας.

Υπάρχουν δύο σχολές. Η μία λέει ότι την Ιστορία την γράφουν τα άτομα, οι ηγέτες. Είναι η απόρροια μιας συγκλονιστικής λογοτεχνικής παράδοσης που ξεκίνησε ο Καρλάυλ, ο οποίος είχε αποθεώσει τον ρόλο του προσώπου, τον ρόλο του ήρωα στην διάπλαση της Ιστορίας και, μεταξύ μας, η θεωρία της συμβολής του προσώπου και όχι των μαζών στην Ιστορία έχει στοιχεία συναρπαστικά, μυθικά.

Υπάρχει η άλλη θεωρία που λέει ότι εις την διαμόρφωση και την διάπλαση της Ιστορίας δεν παίζουν ρόλο τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα είναι αθύρματα της μοίρας, των συνόλων, των συλλογικοτήτων, όπως λέμε σήμερα με κακέμεστα ελληνικά, και ότι την Ιστορία την κάνουν οι μάζες.

 Η αλήθεια βρίσκεται στη μέση. Την Ιστορία την πλάθουν συναρπαστικές προσωπικότητες που μπορούν να αλλάξουν τη μοίρα ενός τόπου, αλλά την πλάθουν και οι συγκυρίες, την πλάθουν και οι αντικειμενικές συνθήκες, οι οποίες πολλές φορές είναι απροσμάχητες και δεν μπορεί κανείς να τις μεταβάλλει. Η ισχύς και των δύο παραγόντων κάνει τη μοίρα των ανθρώπων ακόμη πιο συναρπαστική, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, γιατί πρέπει  μέσα από αυτή την ισχύ των δύο παραγόντων να ενισχύουμε όσο μπορούμε περισσότερο και την τάση να πλάθουμε εμείς τη μοίρα μας αλλά και τις αντικειμενικές συνθήκες να τις κάνουμε όσο μπορούμε πιο βατές.

Η τρίτη παράμετρος που πηγάζει από τη μνήμη του Ελευθερίου Βενιζέλου είναι η παράμετρος της μετατροπής του μεγάλου του ιδεώδους, αυτό πάνω στο οποίο έπλασε τη μοίρα του και έπλασε εν πολλοίς και τη μοίρα της χώρας, να το μεταπλάσει από τη Μεγάλη Ιδέα, σε μια νέα μεγάλη ιδέα, πιο συμμαζεμένη, πιο νοικοκυρεμένη, στραμμένη στο σύνολο της ελληνικής επικράτειας, εγκαταλείποντας ένα όνειρο αιώνων στο οποίο γαλουχήθηκε ο ίδιος και έψαυσε μέχρις ενός σημείου ο Ελληνισμός, που αν το αναλογιστούμε σήμερα προφανώς θα συγκινηθούμε βαθύτατα.

Ένας Έλλην διπλωμάτης στη μεταπολεμική εποχή, υπηρετών εις την Άγκυρα, κυνηγούσε σε μια τοποθεσία έξω από την πρωτεύουσα της Τουρκίας, δίπλα στον Σαγγάριο, στην περιοχή Μπεϊλίκ Κιοπρού, στη γέφυρα του Μπέη. Εκεί που κυνηγούσε, το παιδί που τον βοηθούσε να βρει τα θηράματά του τράβηξε το χέρι και τον πήγε ανάμεσα σε κάποιες λόχμες και είδε ένα σκουριασμένο κανόνι με χαραγμένα  δύο γράμματα, εκεί, 80 χιλιόμετρα πριν την Άγκυρα: Ε.Σ. (Ελληνικός Στρατός). Και όταν αυτός ο διπλωμάτης, ο Άγγελος Βλάχος, ο οποίος τα έγραψε στα βιβλία του, φώναξε τον στρατιωτικό ακόλουθο της πρεσβείας μας στην Άγκυρα, Ζαχαράκης ελέγετο, του πυροβολικού, να δει αυτό το κανόνι, αυτός ξέσπασε σε λυγμούς και είπε: "Κύριε πρέσβη, το πυροβολικό με τις διόπτρες του από εδώ έβλεπε να ασπροφέγγουν τα πρώτα σπίτια της Άγκυρας".

Μέχρις εκεί τεντώθηκε ο Ελληνισμός, μέχρις εκεί που ασπροφέγγαν τα πρώτα σπίτια της Άγκυρας κι εκεί έμεινε αυτό το κατάλοιπο, όχι το θλιβερό, το ένδοξο κατάλοιπο, Ε.Σ., του Ελληνικού Στρατού, στη μεγάλη, τη θηριώδη επιδίωξη, που δεν την άντεξε το έθνος, να ολοκληρώσει ένα όνειρο που ξεκίνησε από την πτώση της Κωνσταντινουπόλεως. Και όταν αυτό το όνειρο ναυάγησε, ο μέγας ηγέτης που ο λαός είχε κατ’ επανάληψιν επιλέξει, ο μέγας ηγέτης έθαψε αυτό το όνειρο, αφού έπεισε πρώτα τον εαυτό του ότι πρέπει να το κάνει, έπεισε  εν συνεχεία τους συνεργάτες του και επεχείρησε να πείσει και τον λαό και να δημιουργήσει μια νέα μεγάλη ιδέα που δεν είχε σχέση με εδαφική επέκταση αλλά με το να γίνει η χώρα αγνώριστη, να γίνει ένα πρότυπο κράτος όμοιο με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Και εάν η τετραετία του δεν είχε σημαδευτεί από το τεράστιο οικονομικό κραχ που και αυτό είχε έρθει τότε από την Αμερική, οι επιδόσεις του θα ήταν ακόμα πιο αποτελεσματικές.

Αλλά οι νύξεις, οι απόπειρες της κανονικότητος την οποία σήμερα επιδιώκουμε, είχαν γίνει από τον Ελευθέριο Βενιζέλο στη νέα του προσπάθεια να εμπνεύσει το έθνος για μια νέα προσπάθεια, όχι εδαφική, αλλά αυτό που λέμε "να κάνουμε την Ελλάδα αγνώριστη".

Αυτός ο άνθρωπος στο συνέδριο της ειρήνης, το 1919 στο Παρίσι, είχε μέσα στη φορτούνα των ευθυνών την έμπνευση να οργανώσει έκθεση ζωγραφικής, στην οδό Μπουασί του Παρισίου, σε μια εξαιρετική γκαλερί, για να δείξει στους Ευρωπαίους και στους Γάλλους, εκείνη την εποχή, ότι η νικήτρια Ελλάς είναι μια χώρα η οποία δεν μετείχε μόνο του παγκοσμίου πολέμου στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, δεν είναι μόνο μία χώρα η οποία συνέβαλε εις την νίκη των τότε Αγγλογάλλων, αλλά είναι και μία χώρα η οποία καλλιεργεί με σπάνιο τρόπο την τέχνη. Και εγκαινίασε στις 2 Σεπτεμβρίου του ’19, ανάμεσα στις μεγάλες του έγνοιες και ευθύνες, μία έκθεση με σπάνια ζωγραφικά έργα της ομάδος τέχνης των νέων ζωγράφων μοντερνιστών της εποχής εκείνης, του Μαλέα, του Βυζάντιου, του Κογεβίνα, του γλύπτη Τόμπρου, του Νικολάου Λύτρα, του Παρθένη. Και τότε ο Κλεμανσώ, ο ηγέτης της Γαλλίας, εμπνεόμενος από την πολιτιστική πρωτοβουλία του Βενιζέλου και ζηλεύοντας με την καλή έννοια αυτήν την πρωτοβουλία, παρεκάλεσε τον φίλο του Κλοντ Μονέ και χάρισε τις "Νυμφαίες", "τα νούφαρα" δηλαδή, έναν καταπληκτικό πίνακα, στη Γαλλική Δημοκρατία και σήμερα αυτός ο πίνακας βρίσκεται στο Μουσείο του Πορτοκαλεώνα, στο Παρίσι. Βρίσκεται εκεί επειδή ο Κλεμανσώ αντέγραψε τον Βενιζέλο τον Σεπτέμβριο του ’19. Δεν είχε μόνο την έγνοια να στερεώσει τη χώρα και να κατοχυρώσει τα επιτεύγματα των Βαλκανικών Πολέμων και του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου αλλά είχε και την έγνοια, παράλληλα, να διαφημίσει τη χώρα, ως μια χώρα που καλλιεργεί την τέχνη και τον πολιτισμό πρωτοποριακά. Και κάλεσε αυτός ο άνθρωπος, εκείνες τις εποχές, μία μεγάλη ελβετική δυναστεία φωτογράφων, τον Μπουασονά και τον γιο του, για να φωτογραφίσουν τη χώρα και να δείξουν όχι μόνο τις αρχαιότητες αλλά και τα επιτεύγματα της τότε σύγχρονης Ελλάδος. Γιατί είχε ακριβώς αυτό το όνειρο, παράλληλα με τη Μεγάλη Ιδέα, το όνειρο του νοικοκυρέματος της χώρας.

Δεν ήταν μόνο η περίοδος 1910-15 που στερέωσε τα πράγματα στην Ελλάδα και έφερε μια θεσμική ανανέωση στη χώρα. Επιγραμματικά σας λέω τι νόμοι ψηφίστηκαν εκείνη την περίοδο που είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς. Ο πρώτος νόμος περί δήμων και κοινοτήτων εκείνη την περίοδο ψηφίστηκε. Νόμος περί  επιμελητηρίων τότε πρωτοψηφίστηκε, νόμος περί σωματείων τότε, περί συνεταιρισμών τότε. Νόμος περί αστικής ευθύνης οχημάτων τότε ψηφίστηκε, νόμος περί είσπραξης δημοσίων εσόδων, νόμος περί οπλοφορίας, περί ζωοκλοπής.

Και το Σύνταγμα άλλαξε ο Βενιζέλος, 54 από τα 110 άρθρα του Συντάγματος του 1864. Και επειδή σήμερα στη Βουλή παραστέκουν ο Χαρίλαος Τρικούπης  και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι πολλές από τις συνταγματικές αλλαγές που καθιέρωσε το Σύνταγμα του 1911 πηγάζαν από τα σχέδια και τις προσπάθειες του Χαριλάου Τρικούπη.

Και αν εγώ σήμερα βρίσκομαι στην Κρήτη που, κατά τον Όμηρο είναι καλή και πίειρα και περίρρυτος και περιβρεχόμενη, η Βουλή, που είναι σήμερα περίοπτος, καμαρώνει να την προστατεύουν τέτοιοι ηγέτες όπως ο Χαρίλαος Τρικούπης και ο Ελευθέριος Βενιζέλος, που περίπου ως σκυταλοδρόμοι της θεσμικής αναβαθμίσεως της χώρας πέτυχαν συναρπαστικές αλλαγές την περίοδο εκείνη, όπως η ίδρυση του Συμβουλίου Επικρατείας, όπως η ίδρυση εκλογοδικείου, γιατί τις εκλογές τότε δεν τις έκρινε η Δικαιοσύνη αλλά η ίδια η Βουλή, όπως η μονιμότης των δημοσίων υπαλλήλων, όπως η διεύρυνση της δυνατότητος το κράτος να κάνει απαλλοτριώσεις  όχι μόνο για δημόσια ανάγκη αλλά και για δημόσια ωφέλεια, με αποτέλεσμα να αποδοθούν σε ακτήμονες τεράστιες εκτάσεις κυρίως στις νέες χώρες,  Θεσσαλία και Μακεδονία, όπως η υποχρεωτική στοιχειώδης εκπαίδευση και άλλα πολλά.

Αυτή λοιπόν η προσπάθεια, να χτίσουμε μια χώρα αγνώριστη που έχει τις ρίζες της στην εποχή του Βενιζέλου, είναι  μια προσπάθεια η οποία πρέπει σήμερα μέσω της μνήμης να εμπνεύσει τους σημερινούς μας αγώνες.

Τρία πράγματα μας εμπνέουν κυρίως από τη μνήμη του Βενιζέλου:

Πρώτον, το χρέος μας να επιλέγουμε άξιους για την πολιτική, ασκώντας γόνιμα την κυριαρχία μας. Δεύτερον, το γεγονός ότι η χώρα οφείλει να εμπεδώσει μία νέα κανονικότητα, η οποία έχει ρίζες στη φιλοδοξία του Βενιζέλου να βρει μια διάδοχη κατάσταση στο όραμα της Μεγάλης Ιδέας και, τέλος, να τιθασεύσουμε με τη δική μας ευθύνη τον παράγοντα εκείνον ο οποίος θέλει να μας πείθει ότι τάχα δεν ορίζουμε τη μοίρα μας.

Και τα τρία αυτά παραδείγματα πηγάζουν από τη συγκλονιστική πολιτική παρακαταθήκη του Βενιζέλου ο οποίος κατόρθωσε και την Κρήτη να ελευθερώσει –γι’ αυτό γιορτάζουμε τα 106 χρόνια της Ενώσεως– αλλά και την Ελλάδα να διπλασιάσει.

Κλείνω λέγοντας μια σπάνια σύμπτωση. Όταν η Κρητική Πολιτεία ως προανάκρουσμα της Ενώσεως πετύχαινε οφέλη -και θεσμικά και κοινωνικά και πολιτικά- όταν λοιπόν η Κρητική Πολιτεία έκανε αυτά τα βήματα, τότε, στο 1900, ήρθαν στην Κρήτη σπουδαίοι αρχαιολόγοι και ανέσκαψαν την Κνωσσό, ο Έβανς, αλλά και άλλα σημεία, η Ιταλική Αρχαιολογική Σχολή ανέσκαψε τη Φαιστό και την Αγία Τριάδα στο Ηράκλειο. Στην Αγία Τριάδα, στο Ηράκλειο, ήταν ένα παραλιακό θερινό ανάκτορο. Εκεί, μεταξύ άλλων, βρέθηκε και ένα περίφημο αγγείο από στεατίτη μαύρο, ένα μαλακό μαύρο πέτρωμα, το οποίο οι αρχαιολόγοι ονόμασαν "οι θεριστές". "Οι θεριστές" είναι ένα ανάγλυφο αγγείο της προανακτορικής περιόδου που παρουσιάζει γύρω-γύρω έναν κύκλο ανθρώπων χορεύοντας και τραγουδώντας να επιστρέφουν από τον θερισμό. Ένας εξ αυτών κρατάει ένα μουσικό όργανο, ένα σείστρο, για να δίνει ρυθμό. Ο Βενιζέλος, με την πρόοδο της Κρητικής Πολιτείας, συνέβαλε έμμεσα στην ανακάλυψη των "θεριστών".

Σήμερα η χώρα έχει ως πρότυπο και ως ανάγκη να ξαναγίνουμε "θεριστές". Να απολαμβάνουμε τη δουλειά μας, να είμαστε ευτυχισμένοι από τη ζωή μας, να ζούμε σε μια κανονική χώρα, η οποία θα έχει πραγματικούς ηγέτες και υπεύθυνους πολίτες.

Και επειδή ξεκίνησα με ένα δυσοίωνο ποίημα του Παλαμά, επιτρέψτε μου να τελειώσω με ένα ευοίωνο: "Κι αν είναι πλήθος τ’ άσχημα, κι αν είναι τ’ άδεια αφέντες, φτάνει μια σκέψη, μια ψυχή, εσύ φτάνεις, να δώσει νόημα στων πολλών την ύπαρξη. Ένας φτάνει." Ο Ελευθέριος Βενιζέλος ήταν ένας που έδωσε και δίνει νόημα στων πολλών την ύπαρξη.


Διαχειριστής Ιστοσελίδας


Καψάλης Χάρης

Facebook

Τηλ.Καταγγελιών:
Κιν.6973034101
email: kapsalisharis@yahoo.gr