Μόνον εμείς γνωρίζουμε
Μόνον εμείς γνωρίζουμε
|
Μόνο εμείς γνωρίζουμε πώς θα είναι το 2013. Αυτό που φανερώνουν οι δείκτες της ελληνικής οικονομίας είναι οι προσωπικές δυσβάσταχτες ιστορίες της καθημερινότητας μας. Οι άνθρωποι που παραμένουν άνεργοι, οι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων που είδαν τα μαγαζιά τους να μεταμορφώνονται με πρωτοφανώς συρρικνωμένο τον τζίρο τους, οι οικογένειες που βλέπουν αγαπημένα πρόσωπα να φεύγουν για το εξωτερικό με την ελπίδα ενός καλύτερου μέλλοντος.
Παγιδευμένοι ανάμεσα σε μία ειδυλλιακή πρότερη κατάσταση (λες και τότε η οικονομία μας δεν πάλευε, λες και δεν είχαμε πάλι ανεργία, και το κράτος δεν μας ταλαιπωρούσε) και σε ένα ασαφές και διαρκώς υποσχόμενο μέλλον. Και εμείς στο σήμερα με όλες τις δυσκολίες μέσα στο σπίτι μας, ενώ μάλιστα η συζήτηση γύρω μας για τη διαφθορά του πολιτικού συστήματος (σημαδεμένου επιπλέον με το στίγμα της ακροδεξιάς) φουντώνει ξανά με νέα, χειροπιαστά κρούσματα.
Για τους οικονομικούς και πολιτικούς αναλυτές το 2013 θα μπορούσε να είναι η αρχή του τέλους, μία «τελευταία» κακή χρονιά. Αυτό δεν ακούμε πλέον διαρκώς; Ότι αφήσαμε τα δύσκολα πίσω μας, και αφού πλέον περάσουν μερικοί ακόμη μήνες «δυσκολίας», η ελληνική οικονομία θα πετύχει την επανεκκίνησή της. Αλλά πώς αλήθεια να υποδεχθείς έναν χρόνο αναγνωρίζοντας ως μοναδικό του πλεονέκτημα ότι θα είναι ο τελευταίος σκοτεινός;
Παρ' όλα αυτά στα σπίτια μας και σε αυτές τις γιορτές, τα δένδρα θα ανάψουν, οι κουβέντες μας θα ζωντανέψουν, θα φιληθούμε και θα ευχηθούμε ελπίζοντας. Γιατί πάλι μόνο εμείς γνωρίζουμε πώς είναι να είσαι μέσα στην κρίση και να επιβιώνεις πηγαίνοντας παρακάτω. Βρίσκουμε τα αποθέματα δύναμης, προχωράμε, και ήδη μέσα στο 2012 (μετά από τρία σχεδόν χρόνια κρίσης) μπορούμε να δούμε τα πρώτα δείγματα μίας συλλογικής συμπεριφοράς που αλλάζει. Σε πολιτικό επίπεδο με ομάδες πολιτών που αυτο-οργανώνονται και προτάσσουν οι ίδιοι το αίτημα της μεταρρύθμισης του κράτους και του πολιτικού μας συστήματος. Έτσι το αίτημα για αλλαγή, εκσυγχρονισμό και επανίδρυση του ελληνικού μοντέλου δεν έρχεται απλώς «από πάνω» ως υπόσχεση της πολιτικής ηγεσίας, αλλά «από τα κάτω» ως αίτημα της κοινωνίας. Παρατηρούμε επίσης την αλλαγή στους νέους επιχειρηματίες που αναζητούν πιο ορθολογικές λύσεις για να κάνουν το ξεκίνημά τους σε ένα περιβάλλον που γνωρίζουν ότι θα είναι εξαιρετικά δύσκολο και απαιτητικό. Το βλέπουμε τέλος με το κράτος που παλεύει να εκσυγχρονιστεί για να συναντήσει τις απαιτήσεις μας. Όλα αυτά χρειάζονται χρόνο ασφαλώς, αλλά φαίνεται πως το αντίστοιχο αίτημα μας εισακούεται στην Ευρώπη.
Η ιστορία μας από την αρχή του ελληνικού κράτους είναι μία ιστορία αγωνίας για συμπόρευση με τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη. Αυτός υπήρξε ο στόχος μας στις αρχές του περασμένου αιώνα με το κίνημα του Βενιζέλου, αυτός ο στόχος της Ελλάδας του '60 που πάλευε να αφήσει πίσω της τον εμφύλιο, αυτό το όραμα της μεταπολίτευσης με την ένταξη μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αυτός και ο στόχος στις αρχές του 21ου αιώνα με τη συμμετοχή μας στο ευρώ. Σε βάθος χρόνου τα έχουμε καταφέρει με όλες τις αγκυλώσεις, τους παραλογισμούς και τα πισωγυρίσματα. Έτσι και τώρα ελπίζουμε ότι θα βγούμε και πάλι νικητές. Το παρελθόν μας δεν είναι μόνο οι αποτυχίες που μας έφτασαν εδώ, αλλά και τα μεγάλα επιτεύγματά μας. Ας το θυμόμαστε, ενώ παλεύουμε μέσα στο 2013 για ένα καλύτερο αύριο.
Πηγή: ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ
