Καραμπίνες, κουκούλες και ταχύπλοα, στην μάχη για τον αφανισμό των ψαράδων, που δεν μπορούν ν’ αντιδράσουν…

«Μας έχουν… κατασπαράξει», ήταν η πρώτη κουβέντα των ψαράδων του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Ανέζας, όταν η «Γ» βρέθηκε στο διβάρι, καθόλου τυχαία βεβαίως… Η πληροφορία που είχαμε ανέφερε πως σε ορεινά και ημιορεινά χωριά της Άρτας, κυκλοφορούν περιφερόμενοι πωλητές, που δηλώνουν πως είναι ψαράδες, και πωλούν τα ψάρια, σε εξευτελιστική τιμή, περίπου στο ένα τρίτο, της τιμής που μπορεί να βρεις τα ίδια ψάρια, στην ψαραγορά…

Η πρώτη συζήτηση, τυχαία στην οδό Σκουφά, με τον πρόεδρο του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Ανέζας Ανδρέα Ζυγουβέλη… Όχι μόνο επιβεβαίωσε την πληροφορία, περί κλοπής, αλλά τα όσα αρχικά μας είπε, ήταν συγκλονιστικά, με εμμονή στην απορία, αν συμβαίνουν τέτοια πράγματα στην περιοχή μας, δίπλα μας δηλαδή. Και γι’ αυτό το ρεπορτάζ, έπρεπε να είναι «αμ’ έπος αμ’ έργον». Που σημαίνει ότι Σάββατο πρωί… ξημερώσαμε στο Τσουκαλιό, για να γίνει η συζήτηση επί τόπου και να δούμε ακριβώς τι συμβαίνει…

«Δεν μας αφήνουν τίποτα… Περισσότερα ψάρια, παίρνουν οι κλέφτες και πολύ λιγότερα εμείς», λέει με αγανάκτηση ο πρώτος, αφού μας είχε ενημερώσει, πως η ψαριά δεν ήταν καθόλου καλή. «Από παντού μπαίνουν μέσα, οι κλέφτες και δεν μπορούμε να τους αντιμετωπίσουμε, μιας και έρχονται με μεγάλες μηχανές (σ.σ ταχύπλοα σκάφη) και δεν υπάρχει περίπτωση να τους πιάσουμε», συνεχίζει ο συνομιλητής μας…

Όμως ο πρόεδρος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Ανέζας Ανδρέας Ζυγουβέλης, είναι περισσότερο κατατοπιστικός και όσα θα μας πει, οδηγούν στο συμπέρασμα, αλλά και την επιβεβαίωση, πως υπάρχει η «μαφία του Αμβρακικού», για την οποία είχαμε κάνει ειδική αναφορά και σε προηγούμενα φύλλα της «Γ».

«‘Έρχονται με μεγάλες μηχανές, φακούς και καραμπίνες και φορούν πάντα κουκούλες, για να μην μπορούμε να τους εντοπίσουμε», λέει ο πρόεδρος του συνεταιρισμού και συνεχίζει: «Δεν έχουμε εμείς την δυνατότητα να τους καταδιώξουμε, αλλά κι αν εντοπίσουμε κάποιους, τους πάμε στα Δικαστήρια, δικάζονται και συνεχίζουν το κλέψιμο, σαν μην έχει συμβεί τίποτα».

Φαίνεται περίεργο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Στην εν λόγω λιμνοθάλασσα, αλλά και στις άλλες δυό του Αμβρακικού, η κατάσταση που έχει διαμορφωθεί είναι τραγική, τόσο που ώστε κάθε ημέρα που περνάει, η αγανάκτηση να πολλαπλασιάζεται με ρυθμούς γεωμετρικής προόδου…

-Δεν υπάρχει τρόπος, να αντιμετωπιστεί άπαξ διά παντός, το πρόβλημα, ρωτήσαμε τον πρόεδρο του Συνεταιρισμού Ανδρέα Ζυγουβέλη και η απάντησή του, αν μη τι άλλο ειλικρινής:

«Μέχρι τώρα κάναμε τα πάντα. Και μηνύσεις και δικαστήρια και προσπάθειες, να τους αποτρέψουμε, αλλά αποτέλεσμα δεν υπάρχει. Υπάρχουν άτομα, που έχουν δικαστεί μία και δύο φορές και συνεχίζουν να κάνουν την ίδια δουλειά. Τι άλλο να κάνουμε», λέει με εμφανή την αγανάκτησή του, η οποία έχει ευθεία αναφορά στο μέλλον του συνεταιρισμού και των σαράντα πέντε (45) μελών του, οι οποίοι πλέον δεν βγάζουν ούτε ένα στοιχειώδες μεροκάματο.

Είναι και θρασσύτατοι. Πριν μερικούς μήνες, κάποιοι έφτασαν στην αποθήκη του συνεταιρισμού και έκλεψαν μεγάλη ποσότητα αυγοτάραχου, το οποίο όπως είναι γνωστό έχει υψηλή τιμή και είναι ένα από τα βασική έσοδα των μελών του συνεταιρισμού. Διέλυσαν τα πάντα, αλλά ποτέ δεν έγινε γνωστό, ποιοι ήταν και κανένας δεν ξέρει αν πρόκειται να το επαναλάβουν.

Υπάρχει και σοβαρότερος κίνδυνος, στον οποίο δεν αναφέρθηκε ο πρόεδρος, αλλά εκ των γεγονότων βγαίνει ως συμπέρασμα. Να βρεθούν σε κάποια στιγμή, αντιμέτωποι οι ψαράδες με τους κλέφτες. Με φόντο τα όσα καθημερινά συμβαίνουν, μπορεί ο καθένας να αναλογιστεί τι μπορεί να συμβεί. Και αυτό πρέπει να το προβλέψουν πρώτα οι αρμόδιες διωκτικές αρχές… Αν σκεφτούμε πως ο ρόλος τους, είναι πρωτίστως προληπτικός, τότε πρέπει να δουν το όλο θέμα, πολύ πιο σοβαρά, απ’ όσο το αντιμετωπίζουν σήμερα…

Βασανιστικό το ερώτημα, δεν πρέπει να απασχολεί μόνο τους ψαράδες, που χάνουν το μεροκάματό τους, αλλά το σύνολο των αρμοδίων, οι οποίοι κάποτε πρέπει να αναλάβουν δράση και όχι μόνο. Να φέρουν αποτέλεσμα. Τέτοιο που θα αποκαρδιώσει και τους νυν κλέφτες, αλλά και όσους μπορεί να περάσει απ’ το μυαλό τους, ότι το εύκολο μεροκάματο υπάρχει, εις βάρος των έντιμων μεροκαματιάρηδων, που είναι τα μέλη του συνεταιρισμού.

 

Κι άλλα κόλπα…

Κι αν η κλοπή με τις μεγάλες μηχανές και τις καραμπίνες, σκορπάει τρόμο και παραπέμπει σε πολλές σκέψεις, ένα άλλο κόλπο που βάζουν σε εφαρμογή, μια άλλη κατηγορία κλεφτών, που αυτοί είναι περισσότερο επικίνδυνοι… Όπως λέει στην «Γ» ο πρόεδρος του συνεταιρισμού Ανδρέας Ζυγουβέλης, κάποιοι βάζουν σκαπτικά μηχανήματα και γκρεμίζουν τα αναχώματα, ώστε με το νερό του Λούρου που εισέρχεται να φεύγουν τα ψάρια, απ’ το διβάρι και να τα παίρνουν αυτοί.

Τα περισσότερα αποκαθίστανται, αλλά αν αυτό συμβαίνει συνέχεια, ο καθένας μπορεί να αντιληφθεί το μέγεθος του προβλήματος, για το οποίο ζητείται η συνδρομή της Περιφέρειας Ηπείρου, που πρέπει να δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τις λιμνοθάλασσες του Αμβρακικού και να χρηματοδοτήσει σημαντικά έργα που πρέπει να γίνουν.

Ένας εκ των παρισταμένων ψαράδων, θα μας πει ότι στην αρχή είχε ενδιαφερθεί ο περιφερειάρχης Αλέξανδρος Καχριμάνης, αλλά είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν και πρέπει να ασχοληθεί με τον Αμβρακικό…

Οι παραλίμνιοι ψαράδες…

Σα να μην έχουν τελειωμό, τα προβλήματα στο Τσουκαλιό! Κι άλλο σημαντικό πρόβλημα, αυτό των παραλίμνιων ψαράδων, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν έχουν δικαίωμα να μπαίνουν με βάρκες, μέσα στην λίμνη, μπαίνουν μέσα και βγάζουν τεράστιες ποσότητες ψαριών, που κι αυτά είναι κλοπιμαία, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συνεταιρισμού.

Ο κ. Ζυγουβέλης έκανε τις παρεμβάσεις για το συγκεκριμένο πρόβλημα, αλλά και πάλι το πρόβλημα της φύλαξης του ιχθυοτροφείου, προβάλει μπροστά και οδηγεί σε σκέψεις, όλα τα μέλη του συνεταιρισμού.

Ίσως μ’ αυτούς τους ερασιτέχνες ψαράδες, μπορούσε να προκύψει συζήτηση και συνεννόηση, αλλά οι τελευταίοι, ούτε που θέλουν ν’ ακούσουν, την πρόταση αυτή, που σημαίνει πως κι αυτό το πρόβλημα, θα διευρύνεται….

Οικολογική… εισφορά…

Αυτό το πρόβλημα, μάλλον δεν αντιμετωπίζεται, γιατί οι ψαράδες εκτός όλων των άλλων, πρέπει να έχουν και την οικολογική εισφορά, στην όλη διαδικασία… Αφορά την… επέλαση που κάνουν στα ψάρια, οι κορμοράνοι… Τεράστιες ποσότητες ψαριών, για την εκτροφή τους, που ένας εκ των συνομιλητών μας θα πει πως «αυτοί (σ.σ οι κορμοράνοι) παίρνουν περισσότερα ψάρια από μας»!

Όμως εδώ ανοίγει ένα άλλο κεφάλαιο, αυτό της προστασίας των σπάνιων πουλιών του Αμβρακικού, για το οποίο οι απόψεις περί το μεροκάματο των ψαράδων, δεν χωρούν… Είναι μεγάλος ο κίνδυνος να χαρακτηριστείς «εχθρός» του περιβάλλοντος, ακόμα κι αν συζητήσεις, για οικογένειες που πρέπει να ζήσουν.

Τώρα αν μπορεί να προκύψει κάποια συνεργασία, μεταξύ των ψαράδων και των οικολογικών οργανώσεων, που δρουν στον Αμβρακικό, είναι ένα ζήτημα, που απαιτεί διερεύνηση…

Κι όμως συμβαίνει!

Με όρους μαφίας, λειτουργούν όσοι κατασπαράζουν την λιμνοθάλασσα Τσουκαλιό, κλέβοντας το μεροκάματο, των φτωχών ψαράδων - μελών του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Ανέζας! Κουκούλες, πιστόλια και όλα όσα είναι τα βασικά χαρακτηριστικά της λειτουργίας της μαφίας.

Που συμβαίνουν όλα αυτά; Στο Κέντρο του Αμβρακικού Κόλπου, τον οποίο ως μοναδικό βιότοπο, θα έπρεπε να έχουμε διαφυλάξει ως «κόρη οφθαλμού», οι πάντες. Οι τοπικές κοινωνίες, η αυτοδιοίκηση, η πολιτεία, οι πάντες…

Βασικό το ερώτημα, απαιτεί μια σοβαρή απάντηση:

-Αν συμβαίνουν όσα στο ρεπορτάζ περιγράφονται, είναι δυνατόν να δικαιούται μα μιλάει, για προστασία και ανάπτυξη του Αμβρακικού;

Αποτέλεσμα της εγκληματικής αδιαφορίας των πάντων είναι η κατάσταση αυτή. Καλύτερα μια πτυχή των αποτελεσμάτων της εγκληματικής αδιαφορίας, γιατί υπάρχουν και πολλά άλλα τα οποία με κάθε ευκαιρία αναδεικνύει η «Γ», αλλά κανένας μιλάει.

Γιατί έτσι συμβαίνει πάντα. Την αδιαφορία, ακολουθεί η ένοχη σιωπή!
Εφημ. Η ΓΝΩΜΗ