Χθες ξαναείδα την αριστουργηματική ταινία , το «Τελευταίο Σημείωμα », σε σκηνοθεσία Παντελή Βούλγαρη , που πραγματεύεται

την εκτέλεση των 200 Ελλήνων κομμουνιστών πολιτικών κρατούμενων , στην Καισαριανή , ως αντίποινα για το θάνατο ενός Γερμανού στρατηγού από Έλληνες αντάρτες το 1944.

Για μένα η συγκλονιστική τελευταία σκηνή των εκτελέσεων θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως ορισμός της γενναιότητας.

Έναν από τους κομμουνιστές που είχε ακρωτηριασμένα τα κάτω άκρα, ένα μόλις δευτερόλεπτο πριν την εκτέλεσή του, δυο σύντροφοί του τον σήκωσαν στα χέρια τους ψηλά, να έρθει στο ίδιο ύψος με τους υπόλοιπους, με εκείνον να φωνάζει «Από τον γιο μου, κουφ@λες, θα τη βρείτε».

Ένας άλλος, πριν η σφαίρα πέσει στο σώμα του, φώναξε «Κομμουνιστής μέχρι το θάνατο». Χαμογελώντας και κάπου πίσω από τα δεντρα, ακούγονταν ο δεκατριάχρονος ανιψιός του, που πήγε αψηφώντας τον κίνδυνο, να του αναγγείλει την γέννηση του εγγονού του «Αγόρι θείο Κώστα»…. Και οι σφαίρες να γαζώνουν το κορμί του ..

Ύστερα ένας σύντροφός του, καταλαβαίνοντας ότι δεν έχει ξεψυχήσει ακόμη ,στα λίγα μόνο δευτερόλεπτα που ήταν ακόμη ζωντανός, κουβαλώντας το σε λίγο άψυχο σώμα του συντρόφου του, έσκυψε πάνω στο κεφάλι του και του είπε «Δεν θέλω να πεθάνω. Γιατί αγαπάω».

Σηκώθηκε μετά, περπάτησε τα λίγα βήματα μέχρι την εκτέλεσή του.

Ένας ακόμα λίγο πριν έρθει η σειρά του, έβγαλε μια τσατσάρα απ' το σακάκι του, χτένισε τα μαλλιά του, πέταξε στα πόδια των φασιστών τη χτένα του και φώναξε με όλη τη δύναμη της ψυχής του: «Χτενίστε μου τα @@@@δια» .

Ο Σουκατζίδης, ένας από τους 200, άφησε ένα σημείωμα στον πατέρα του: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να 'σαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου».

Ο Σουκατζίδης ήταν συνδικαλιστής κομμουνιστής, εξόριστος του Άη-Στράτη, φυλακισμένος της Ακροναυπλίας.

Μιλούσε επτά γλώσσες.

Το όνομά του ήταν στη λίστα των ανθρώπων που θα οδηγούνταν στην εκτέλεση, ήταν ο αριθμός 167.

Οι φασίστες επειδή τον χρησιμοποιούσαν για τη μετάφραση θέλησαν να τον σώσουν. Εκείνος όταν ακούστηκε το όνομά του φώναξε «Παρών». Όταν ο διοικητής του στρατοπέδου του είπε να μείνει στη θέση του, να μην πάει στην πλευρά των μελλοθανάτων και πως μπορούσε να γλιτώσει την εκτέλεση, εκείνος δεν άλλαξε τη θέση του με κανέναν, δε δέχθηκε την χάρη, δεν έσωσε τον εαυτό του. Τον ρώτησε: «Εάν γλιτώσω εγώ, θα εκτελεστεί ένας λιγότερος;» για να του απαντήσουν όχι. Η απάντηση του ήταν αυτή:

«Πόσο περισσότερο αξίζει η ζωή η δικιά μου, από των άλλων 199 συντρόφων μου; Θα είμαι στη σειρά μου».

Αυτοί που στην εποχή μας σηκώνουν τις σημαίες στα μπαλκόνια τους για μια μέρα, για να τιμήσουν δήθεν τους αγώνες για την ελευθερία, οι ρήτορες με τους μεγάλους λόγους και τα καλογυαλισμένα τους παπούτσια στις εξέδρες, οι επίσημοι που καταδέχονται ΗΡΩΕΣ που παρελαύνουν να γυρίζουν εκείνοι προς το μέρος τους το κεφάλι ως σεβασμό, η ιστορία έχει δείξει πως θα κρυβόντουσαν στα σπίτια τους, θα έδιναν ονόματα, θα συμφωνούσαν με τους θύτες, δεν θα τολμούσαν μπρος στα μάτια του φασίστα να ακούσουν το όνομά τους και να πουν κοφτά «Παρών».

Κατεθέτω τη φωτογραφία από την ταινία «Τελευταίο Σημείωμα».

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης μπροστά, οδηγεί τους συντρόφους του στο σκοπευτήριο, πηγαίνουν για εκτέλεση, πηγαίνει για εκτέλεση, εκείνος που θα μπορούσε να έχει γλιτώσει. Με τα κεφάλι του, με τα κεφάλια τους ψηλά.

Θάνατος στο ΦΑΣΙΣΜΟ!!! Πάντα και για πάντα.