Διαφωνία με ιστορικά τεκμήρια
Μια τεκμηριωμένη ιστορικά διαφωνία στην αναγνώριση του ονόματος της «Βόρειας Μακεδονίας» καταθέτει η Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών, διατυπώνοντας παράλληλα την έντονη ανησυχία της για την υπογραφή της «Συμφωνίας των Πρεσπών».
Η ΕΗΜ αναφέρει ότι θεωρεί χρέος της να αναδείξει ορισμένα τεκμήρια, τα οποία, ίσως, συμβάλλουν στη νηφάλια προσέγγιση ενός μείζονος για την σύγχρονη ιστορία μας ζητήματος. Ενός ζητήματος, το οποίο, ενώ δημιουργήθηκε τεχνητά για προφανείς ιδεολογικούς, γεωπολιτικούς και στρατηγικούς σκοπούς, εκτιμά πως θα έχει και θα έχει πολυεπίπεδες επιπτώσεις για τον Ελληνισμό και ιδιαίτερα για τον Ελληνισμό της Μακεδονίας, της Ηπείρου και της Θράκης.
Όπως αναφέρει η ΕΗΜ, η ελληνικότητα της Μακεδονίας (το όνομα από το «μακεδνός», δηλαδή «ευμήκης», «μακρύς», που πρωτοσυναντάται στον Όμηρο) ουδέποτε αμφισβητήθηκε μέχρι τις απαρχές του 20ού αιώνα. Άλλωστε, οι ιστορικές και γεωγραφικές μαρτυρίες, καθώς και οι χαρτογραφικές αποτυπώσεις είναι ευκρινέστατες. Ήδη στα τέλη του 17ου και στις απαρχές του 18ου αιώνα ήταν αυτονόητο ότι η Μακεδονία συνιστά ελληνική περιοχή και δε συνορεύει με κάποια ανύπαρκτη «Βόρεια Μακεδονία», αλλά με τη Δαρδανία.
Ο Ιωαννίτης Μελέτιος Γεωγράφος (1661-1714), στο έργο του «Γεωγραφία Παλαιὰ καὶ Νέα…, Ἐν Βενετίᾳ, 1728», που συντέθηκε τη δεκαετία του 1690, αλλά δημοσιεύθηκε 14 χρόνια μετά τον θάνατό του, στη σχετική με τα Βαλκάνια και ιδιαίτερα με τη «Μοισία» (Σερβία) ενότητα (σ. 414), σημειώνει ρητώς για τη γεωγραφική θέση των Σκοπίων: «εἶτα οἱ Σκοῦποι, κοινῶς Σκόπια, Πόλις μεγάλη και εύρύχωρος, κατὰ τὸ Σύνορον της Μακεδονίας, […] ἀπέχει 80 μίλια της Σόφιας πρὸς Δυσμάς». Στην ίδια συνοχή, ένας από τους σημαντικότερους Νεοέλληνες διανοητές, που διακρίθηκαν στον ευρωπαϊκό χώρο, ο Αναστάσιος Μιχαήλ (τέλη 17ου – μέσα 18ου αιώνα), στο βιβλίο του «Περιηγηματικὸν Πυκτάτιον, Ἐν Ἀμστελοδάμῳ, 1706» (σ. 40), υπογραμμίζει το γεγονός ότι με την «Μοισίαν» (Σερβίαν) «προσομοροῦσιν (δηλ. συνορεύουν) οἱ Δαρδανικοὶ Σκοῦποι, εἴτε τά νῦν Σκόπια».
«Τόσο το κείμενο του Μελέτιου Γεωγράφου όσο και το κείμενο του Αναστάσιου Μιχαήλ, για να περιοριστούμε σε δύο αναμφίλεκτα τεκμήρια, καταγράφουν την επιστημονική, ιστορική, γεωγραφική και εθνολογική αντίληψη της εποχής τους (αξιοποιώντας όχι μόνον τις αρχαίες και τις βυζαντινές, αλλά και τις σύγχρονές τους πηγές). Όντως προκαλούν έντονο προβληματισμό οι απόψεις ποικιλώνυμων ιστοριογραφούντων, που αναφέρονται σε “γεωγραφικὸ προσδιορισμό” περί “Βόρειας Μακεδονίας”, και κατασκευάζουν ανιστόρητους ισχυρισμούς για δήθεν “μακεδονική γλώσσα”, “μακεδονική ταυτότητα” και “μακεδονικό έθνος” των εγκατοίκων των “Δαρδανικών Σκούπων” ή “Σκοπίων”. Το Κράτος των Σκοπίων ανέκαθεν ευρίσκετο γεωγραφικώς, εθνολογικώς και πολιτιστικώς “κατὰ τὸ Σύνορον τῆς Μακεδονίας”».
Η Εταιρεία Ηπειρωτικών Μελετών δηλώνει πως θα εξακολουθήσει να καταθέτει ιστορικά τεκμήρια, που αναδεικνύουν την «αλήθεια των πραγμάτων» και καταλήγει: «Η προβαλλόμενη συχνά δήθεν ευκαιρία απεμπόλησης εκ μέρους του κράτους των Σκοπίων του εγγενούς και συνταγματικώς προσδιορισμένου αλυτρωτισμού, δεν είναι δυνατόν να επισυμβεί με την εκχώρηση του ονόματος της “Βόρειας Μακεδονίας”. Είναι βέβαιο ότι τόσο η αυθαίρετη οικειοποίηση του όρου Μακεδονία από την ηγεσία και τους πολίτες των Σκοπίων, όσο και η αυτόβουλη αναγνώριση από την Ελλάδα της πλασματικής τους ταυτότητας, εγκυμονεί δυσδιάκριτους σήμερα κινδύνους για την πατρίδα μας σε πολλαπλά επίπεδα. Άλλωστε ήδη η επίσημη ρητορική των ιθυνόντων του κράτους των Σκοπίων αμέσως μετά τη “συμφωνία” δεν αφήνει κανένα περιθώριο για οποιαδήποτε αμφιβολία».
πηγη.Εφημ.ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝ
