Φέτος η χρονιά θεωρείται καλή από τους παραγωγούς, αφού και ποσότητα υπάρχει και οι ελιές είναι ποιοτικές. Βέβαια

στην Ήπειρο -και κυρίως στους Νομούς Άρτας, Πρέβεζας και Θεσπρωτίας- οι ποσότητες δεν είναι πολύ μεγάλες και το παραγόμενο λάδι καταναλώνεται κυρίως μεταξύ των Ηπειρωτών.
Το λάδι της Ηπείρου, που έχει διάφορα χαρακτηριστικά, ανάλογα με την περιοχή προέλευσης των ελιών, ξεχωρίζει για την ποιότητά του.

Η συγκομιδή
Για τη συγκομιδή των ελιών, όπου χρησιμοποιούνται από τους παραγωγούς και εργάτες (πολλοί και από την Αλβανία), στρώνονται δίκτυα στη ρίζα των δέντρων, για να συγκεντρώνεται ο καρπός όταν ραβδίζονται.
Αφού πρώτα γίνεται διαλογή και αφαιρούνται τα φύλλα και τα κλαδιά, οι ελιές τοποθετούνται σε τρίχινες σακούλες – τσουβάλια ή κιβώτια και καταλήγουν στο ελαιοτριβείο.
Αφού αλεστούν, στη συνέχεια με φυγοκέντρηση εξάγεται το αγνό παρθένο λάδι.

Τα παλιά χρόνια…
Τα παλαιά χρόνια το μάζεμα των ελιών ήταν οικογενειακή υπόθεση.
Μεταφέρονταν στο ελαιοτριβείο με ζώα. Στη συνέχεια τις έριχναν στο αλώνι, ένα μεγάλο κυκλικό μέρος, στο οποίο δύο περιστρεφόμενες πέτρες πολτοποιούσαν τις ελιές.
Οι πέτρες αυτές περιστρέφονταν χειροκίνητα ή με τη βοήθεια κάποιου ζώου και αργότερα μηχανικά.
Όταν τελείωνε η πολτοποίηση, το μίγμα έπεφτε από το αλώνι σε μια στέρνα από μια μικρή έξοδο. Έπειτα ο πολτός μεταφερόταν στο πιεστήριο. Στο πάνω μέρος του πιεστηρίου τοποθετούσαν μια χοντρή λαμαρίνα και με τις μανιβέλες ασκούνταν πίεση για το στύψιμο του πολτού, ενώ ταυτόχρονα από πάνω ριχνόταν ζεστό νερό.
Ο χυμός της ελιάς έπεφτε σε γούρνα, όπου στο κάτω μέρος έμενε το νερό και στην επιφάνεια το λάδι. Ο διαχωρισμός γινόταν με τη βοήθεια μας κουτάλας.
H.M.