Ο καλός άνθρωπος επι της γής φαίνεται!!!

Ο ΚΑΛΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΕΠΙ ΤΗΣ ΓΗΣ ΦΑΙΝΕΤΕ

Από μικρός άκουγα πάντα να λένε την περίφημη φράση μετά από τις κηδείες,( θεός σχωρέστον),και αναρωτιόμουνα πως είναι δυνατόν ο θεός να συγχωρεί έναν άνθρωπο που σε ολόκληρη την ζωή του είχε υποπέσει σε πολλά και διάφορα αμαρτήματα,μόνο με μια ανθρώπινη κραυγή φόβου όπως αυτή που προανέφερα. Εάν το εξετάσω από πλευράς εκκλησίας θα πρέπει να αρκεστώ στο επίσημο...ο θεός τους συγχωρεί όλους αρκεί να μετανοιώσουν έστω και την τελευταία στιγμή. Όμως σαν (πονηρός) άνθρωπος σκέφθηκα: Α! ωραία κάνω ότι είναι να κάνω στην διάρκεια της ζωής μου και στο τέλος ζητάω μια συγχώρεση από τον θεό και....ανοίξτε πόρτες του παραδείσου έρχομαι και εγώ να αναπαυτώ αιώνια.ΟΧΙ φίλοι μου δεν είναι έτσι. Εάν θέλουμε να πιάσει αυτή η κραυγή των συνανθρώπων μετά την κηδεία μας,θα πρέπει να δουλέψουμε σε όλη την ζωή μας με σκέψεις καθαρές,και όσο μπορούμε αγνές αφού είμαστε άνθρωποι και έχουμε και τις λεγόμενες (ανθρώπινες αδυναμίες). Δεν γίνετε φίλοι μου κατά την διάρκεια της ζωής μας να έχουμε διαπράξει ένα σωρό κοινωνικά αδικήματα,αδικήματα που τις περισσότερες φορές έχουν και άσχημη συνέπεια στους δικούς μας ανθρώπους  που μένουν στην ζωή,και στο τέλος αυτής, κάποιοι συνάνθρωποι με περίσσια υποκρισία να μiξοκλαίνε και να λένε : Έ! Τώρα που πέθανε ο άνθρωπος όλα συγχωρούνται.Μπορούν οι δικοί του (και εννοώ οι βολεμένοι σε ύλη η οτιδήποτε άλλο) να τον συγχωρούν εκείνη την στιγμή,δεν μπορώ όμως εγώ(σκέφθηκα) να τον συγχωρήσω ,αφού γνώριζα από πριν τα αμαρτήματά του,αλλά και ούτε μπορώ να υποκριθώ πηγαίνοντας στην τελευταία τελετή της ζωής του για να ανάψω ένα κερί όπως λένε μερικοί. Όταν λοιπόν τόλμησα να εκδηλώσω αυτές μου τις σκέψεις σε κάποιους συνανθρώπους,με κοίταξαν με μπόλικη αυστηρότητα αφού βέβαια έλεγχαν τους γύρω τους ότι πρόσεχαν το ύφος τους αλλά και την στάση τους!!!όμως φίλοι μου το βλέμμα τους κατά βάθος έδειχνε φόβο,ένα περίεργο φόβο διότι ήξεραν πώς και οι ίδιοι ανήκουν στην ίδια κατηγορία αμαρτωλών ανθρώπων και πως τα λεγόμενά μου τούς ταίριαζε απόλυτα με το τρόπο ζωής που είχαν κάνει μέχρι εκείνη την στιγμή. Άρα λοιπόν φίλοι μου γιατί να είμαστε υποκριτές; γιατί να μην λέμε τα πράγματα με το όνομά τους,ακόμη δε να μην συνοδεύουμε τέτοιους ανθρώπους στην τελευταία τους κατοικία,μήπως και οι υπόλοιποι που μένουμε στην ζωή συνειδητοποιήσουμε το μέγεθος αυτής της περιβόητης φράσης φόβου (θεός σχωρέστον) και αναθεωρήσουμε κάποιες ανθρώπινες πονηριές που αν μη τι άλλο θα ταλαιπωρήσουν τους υπόλοιπους συγγενείς μας που θα μείνουν εν ζωή.

'' Καψάλης  Χάρης ''