Ρεκβιεμ στον αξέχαστο Κυριάκο:

Κυριάκο, το  μαντάτο  του  θανάτου  σου με  καταφαρμάκωσε για πολλές αιτίες με κυριώτερη που  δε  μπόρεσα  να παραβρεθώ στην κηδεία σου για να σου πώ εγώ το τελευταίω αντίο.

΄Όμως ,τώρα  που το  καλοσκέφτομαι, φαίνεται  πως  η  μοίρα μου που πολλές φορές στη ζωή μου σωστά  μου τα ρύθμισε, έτσι και τώρα τα κανόνισε έτσι, που να μη σ΄αντικρύσω νεκρό, για  να  μείνεις  γραμμένος  στο νού μου, έτσι όπως ήσουν ζωντανός, για  να μπορώ αιώνια να σε φαντάζομαι με την κλίτσα παραμάσκαλα να περνάς έξω απ΄το σπίτι μου, να με καλημερίζεις με κείνο το μοναδικό χαμόγελο που λίγοι άνθρωποι έχουν τη δική σου τύχη να το κληρονομούν απ΄τους γονείς τους όπως εσύ  το  κληρονόμησες  από  την αείμνηστη τη μάνα σου την Αριστέα και τον τρίσαείμνηστο πατέρα σου το Δημήτρη. Κι εγώ να σε ρωτώ για πού τόβαλες Κυράκο;Και σύ να μ απα- ντάς,,,πάω στο Βαγγέλη, ή πάω στον Κώστα, γιατί πάντα  εσύ υπήρξες

η κεντρική κολώνα της οικογένειας εσύ σαν  ομπρέλα σκέπαζες όλη τη φαμίλια. Έχω κι άλλα πολλά  να σου πώ και να σου θυμίσω Κυριάκο μα το όνειρό σου που ήταν το συντριβάνι στον κήπο του Σχολείου  που  δεν  το πραγματοποιήσαμε όσο ζούσες, πιστεύω  πως  το  άφησες  παραγγελιά στην Ευανθία στα παιδιά και στα εγγόνια σου μα και σε μένα,αφού σχεδόν μαζί τ αποφασίσαμε. Απ τη μεριά μου στο υπόσχομαι να κάνω ότι μπορέσω όσο θα ζώ, για να πραγματοποιηθεί το όνειρό σου.