Κύματα Συρίων στη μεθόριο… Οι Αλβανοί τους παίρνουν τα πάντα και τους στέλνουν πίσω στην Ελλάδα
ΦΩΤΟΡΕΠΟΡΤΑΖ
Λίγη ώρα νωρίτερα είχαν φτάσει στην πλατεία της Αγίας Μαρίνας... Βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο. Νηστικοί. Οι μεγάλοι να κάνουν κουράγιο και τα παιδιά να κλαίνε από την κούραση και την πείνα!
Άφησαν την πατρίδα τους, τα σπίτια τους... Χώρισαν οικογένειες... Άλλοι χάθηκαν κι άλλοι αναζητούν τόπο για να στεγάσουν τα όνειρά τους... Στη Συρία ο πόλεμος μαίνεται και χιλιάδες άνθρωποι προσπαθούν να βρουν διέξοδο προς την Ευρώπη. 
Το τελευταίο διάστημα, ο αριθμός των μεταναστών που φτάνει στην περιοχή μας συνεχώς αυξάνει. Ταξιδεύουν με κάθε πρόσφορο μέσο... Στόχος τους να περάσουν στην Αλβανία και από κει να αναζητήσουν τρόπο διαφυγής προς κάποια Ευρωπαϊκή χώρα.
Από την Ελληνική Αστυνομία τα μέτρα ελέγχου έχουν ενταθεί. Σκοπός να μην πλησιάσουν κοντά στη μεθοριακή γραμμή, είτε κινούνται με λεωφορεία, είτε κινούνται με ταξί...
Όμως φαίνεται ότι Αλβανοί επιτήδειοι έχουν στήσει μία εξαιρετικά προσοδοφόρα επιχείρηση. Μεταφέρουν Σύριους μετανάστες με αντίτιμο που μπορεί να ξεπερνά ακόμη και τα χίλια ευρώ το άτομο...
Άλλοτε τους εγκαταλείπουν λίγο πριν τα σύνορα με την Αλβανία κι άλλοτε μόλις περάσουν στη γείτονα χώρα.
Κατά ομάδες τον τελευταίο μήνα, Σύριοι μετανάστες φτάνουν από την Αλβανία στο ακριτικό χωριό της Αγίας Μαρίνας. Όχι με τη θέλησή τους βέβαια. Οι Αλβανοί τους αφαιρούν χρήματα ή άλλα αντικείμενα που έχουν μαζί τους και στη συνέχεια τους οδηγούν στα σύνορα, σε διαβάσεις που δεν φυλάσσονται και τους υποχρεώνουν να περάσουν στην Ελλάδα.
Χωρίς άλλες διαδικασίες...
Και κείνοι, μετά από ώρες περπατήματος, κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες καταλήγουν στην Αγία Μαρίνα.
Γυναίκες, παιδιά, μωρά.... Εικόνες που σοκάρουν!
Χωρίς χρήματα, χωρίς ελπίδα...
Το χωριό ανοίγει την μεγάλη αγκαλιά του. Και οι λιγοστοί, ηλικιωμένοι κάτοικοι, βοηθούν με ότι και όσο μπορούν.
«Κάνουμε έρανο για το φαγητό τους, για το γάλα των παιδιών» σημειώνει ο Πρόεδρος της Τοπικής Κοινότητας Χρήστος Τζιάκος.
«Πώς να αφήσουμε τα παιδιά στη βροχή; Ποιος μπορεί να αντέξει βλέποντας τα μωρά να κλαίνε.... Έβρεχε πολύ τη μέρα που έφτασαν... Κι ανοίξαμε το παλιό σχολείο. Να ξεκουραστούν και να στεγνώσουν».
Μετά από κάποιες ώρες φτάνει η αστυνομία. Τους παίρνει από το χωριό. Αλλά μετά θα έρθουν άλλοι... Κι άλλοι.
Η πλατεία της Αγίας Μαρίνας γέμισε από παιδιά. Και μια μπάλα είναι αρκετή για να ξαναφέρει τα χαμόγελα. Και τις φωνές να αντηχούν... Το παιχνίδι κάνει τα παιδιά να ξεχνιούνται. Έστω για λίγο...
Αυτή η περιπέτεια δεν φαίνεται να έχει τέλος.
«Έφυγαν οι αστυνομικοί μας για τον Έβρο και γίναμε Έβρος εμείς» λέει με νόημα ο κ. Τζιάκος. Η αστυνομική δύναμη έχει λιγοστέψει. Αυτό εκμεταλλεύονται από τη γειτονική Αλβανία. Τα κύματα μεταναστών από τη Συρία σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα προβλήματα της μεθορίου γεμίζουν ανασφάλεια το χωριό. Κάνουν και τους λιγοστούς κατοίκους να φεύγουν.
