Τώρα, όλοι ήξεραν πολλά... 

Μας περισσεύουν τα κουτσομπολίστικα σχόλια, που παραπέμπουν στην γνωστή απαίτηση «να ψοφήσει η γίδα του γείτονα»

Ας υποθέσουμε, ότι ο νεαρός που προκαλεί τους πάντες και είναι σίγουρο πως όπως καθημερινά δημιουργεί ένα πρόβλημα, θα φτάσει και στο μεγαλύτερο, το οποίο μπορεί και να συγκλονίσει τους πάντες. Θα έρθουν τα κανάλια, στην Άρτα και θα στριμώχνονται, ο ένας πίσω απ’ τον άλλον και θα λένε πως ήξεραν κι αυτοί πως ο νεαρός θα οδηγούνταν σε τέτοιες πράξεις, αφού τον έβλεπαν καθημερινά να προκαλεί.

Και τώρα που τον βλέπει ο καθένας απ’ αυτούς τι κάνει. Κουτσομπολεύει και σχολιάζει, ποιος ήταν ο άτυχος που δέχτηκε την επίθεση. Ωραία κουβέντα, που όμως δεν είναι καθόλου χρήσιμη και θα της δίναμε ιδιαίτερη αξία, αν την χαρακτηρίζαμε κουβέντα του καφενείου. Είναι κουβέντα της ηλιθιότητας και της μιζέριας, που κουβαλάει αυτή η κοινωνία.

Έτσι έγινε και στα Γιάννενα, στην Γαλακτοκομική Σχολή. Τώρα, που βρέθηκε το πτώμα του άτυχου Βαγγέλη, όλοι ήξεραν τα πάντα. Και δεν ντρέπονται να βγαίνουν και να λένε κάθε είδους μαλακία, για να δείξουν πως υπάρχουν και να έχουν λίγα δευτερόλεπτα δημοσιότητας. Αυτή κι αν δεν είναι κατάντια! Αυτή κι αν δεν είναι η επιβεβαίωση της μιζέριας, που κουβαλούν και καθημερινά αναπαράγουν οι μικρές κοινωνίες και οι πολίτες στην εποχή της κρίσης, που έπρεπε να είναι πιο ευαίσθητοι και ακολούθως πιο αποτελεσματικοί, με τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνουν.

Ας το πείτε υπερβολικό… Είναι η πραγματικότητα. Μας περισσεύουν τα κουτσομπολίστικα σχόλια, που παραπέμπουν στην γνωστή απαίτηση «να ψοφήσει η γίδα του γείτονα» και λείπει η αναγνώριση κάθε θετικής προσπάθειας, που μπορεί να δώσει άλλον βηματισμό στην κοινωνία…

Για να ενισχυθεί περισσότερο η άποψη που παραπάνω παρουσιάζουμε, υπάρχει και άλλο τεράστιο θέμα, που επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές. Παρακολουθούμε το δράμα των δεκάδων παιδιών της πόλης μας, που έχουν πέσει στην παγίδα των ναρκωτικών. Δεν κοιτάζει κανένας το δράμα των παιδιών, αλλά την οικογένεια του θύματος και με κακεντρέχεια, σημειώνουν πως καλά να πάθει το παιδί, γιατί προφανώς δεν γουστάρουν την φάτσα του πατέρα. Και οι ίδιοι… λούζονται τα χειρότερα, γιατί λίγο καιρό μετά, το κακό έρχεται στην πόρτα τους.

Όμως τι να κάνουμε; Τέτοιοι είμαστε και έτσι θα οδηγούμε την κοινωνική ζωή του τόπου, απ’ το κακό στο χειρότερο… Και θα είμαστε άβολοι θεατές, τραγικών εξελίξεων, τις οποίες όλοι μαζί, μπορεί και να είχαμε προλάβει, μπορεί να είχαμε δώσει διέξοδο σε πολλά προβλήματα και των νέων, αλλά και της δημιουργίας που πρέπει να εκφράζει κάθε μικρή κοινωνία.

Τώρα ας μείνουμε θεατές. Και αν είναι τυχεροί κάποιοι και γίνει κάτι, μπορεί να βρουν και τα ελάχιστα δευτερόλεπτα δημοσιότητας, όσοι θέλουν να δείξουν πως υπάρχουν.

Απλά και κατανοητά. Αυτοί είμαστε… Δυστυχώς. Και τίποτα δεν δείχνει ότι μπορεί κάτι ν’ αλλάξει…
Εφημ.Η ΓΝΩΜΗ