Όταν η αξιοπρέπεια θυσιάζεται στον βωμό της αγοράς
Η διαρκής υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου δεν αποτελεί τυχαία αστοχία· είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτείας που αντιμετωπίζει την Παιδεία όχι ως πυλώνα ισότητας και κοινωνικής κινητικότητας, αλλά ως βάρος και πεδίο εμπορευματοποίησης. Το πιο κραυγαλέο, απάνθρωπο σύμπτωμα αυτής της πολιτικής απαξίωσης αποτυπώνεται στον εμπαιγμό και τη δραματική στεγαστική κρίση που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί –μόνιμοι και αναπληρωτές– οι οποίοι εκτοπίζονται μακριά από τα σπίτια τους για να κρατήσουν όρθια τα σχολεία της περιφέρειας και των νησιών, αντιμετωπιζόμενοι από το σύστημα ως αναλώσιμα προϊόντα μιας χρήσης.
Η βαρβαρότητα της προσωρινότητας: Πέντε μέρες διορία, έξωση στα μέσα Ιούνη και διανυκτερεύσεις σε αυτοκίνητα
Είναι πολιτικά προκλητικό και ηθικά απαράδεκτο να ζητείται από εργαζόμενους με μισθούς πείνας (820 έως 980 ευρώ) να μετακινούνται από άκρη σε άκρη της χώρας, να υποχρεούνται να βρουν σπίτι μέσα σε μόλις 5 μέρες από τη στιγμή της πρόσληψής τους και να καλούνται να ανταποκριθούν σε πανάκριβα ενοίκια 700 ευρώ, συντηρώντας ταυτόχρονα διπλά νοικοκυριά.
Οι αναπληρωτές βιώνουν έναν διαρκή ψυχολογικό και κοινωνικό στραγγαλισμό:
Το δίλημμα της οικογένειας: Είτε ξεριζώνουν τα παιδιά τους παίρνοντάς τα μαζί σε μια αβέβαιη περιπλάνηση, είτε τα αφήνουν πίσω στον τόπο καταγωγής, συντηρώντας με τα ψίχουλα του μισθού τους ασύμμετρα έξοδα.
Η ομηρία της τουριστικής αρπαχτής: Καθώς η σχολική χρονιά προχωρά προς το τέλος της, οι ιδιοκτησίες μετατρέπονται σε χρυσοφόρα καταλύματα βραχυχρόνιας μίσθωσης. Οι ιδιοκτήτες τούς πετούν έξω από τα σπίτια στα μέσα Ιούνη, αφήνοντάς τους στον δρόμο πριν καν λήξει η σύμβασή τους, επειδή η ανθρώπινη ανάγκη για στέγη υποτάσσεται ανελέητα στην τουριστική βιομηχανία.
Η αγορά κλείνει τις πόρτες της σε εκπαιδευτικούς με ελαστικές συμβάσεις, οδηγώντας χιλιάδες λειτουργούς στην απόλυτη ανέχεια, μέχρι του σημείου να αναγκάζονται να διανυκτερεύουν σε αυτοκίνητα και σκηνές. Απέναντι σε αυτή την ασφυξία, η απάντηση της κυβέρνησης περιορίζεται σε επιδόματα-κοροϊδία και αποσπασματικά ημίμετρα που εξαιρούν τα μεγάλα αστικά κέντρα. Όταν το διαθέσιμο εισόδημα εξανεμίζεται από τον πληθωρισμό και τα θεσμικά όργανα τολμούν να μιλούν για «επαρκείς αποδοχές», η πραγματικότητα διαψεύδει με τον πιο βίαιο τρόπο τα κυβερνητικά αφηγήματα. Το αποτέλεσμα είναι η μαζική φυγή και οι παραιτήσεις εκπαιδευτικών από τα νησιά και τις τουριστικές ζώνες –το γνωστό Big Quit–, οι οποίες απειλούν να αποψιλώσουν οριστικά τη δημόσια εκπαίδευση.
Ολιστική αλλαγή υποδείγματος: Οι αναγκαίες τομές απέναντι στην εγκατάλειψη
Η αντιμετώπιση αυτής της κρίσης απαιτεί μια ριζική, προοδευτική αλλαγή πλεύσης που θα βάζει στο επίκεντρο τον άνθρωπο και όχι τους δημοσιονομικούς κόφτες. Η ενίσχυση του δημόσιου σχολείου προϋποθέτει γενναίες παρεμβάσεις:
Μόνιμοι διορισμοί και εργασιακή ασφάλεια: Άμεσος τερματισμός της ομηρίας των αναπληρωτών με μαζικούς, μόνιμους διορισμούς για την κάλυψη των πάγιων και διαρκών αναγκών της εκπαίδευσης.
Ουσιαστική οικονομική και στεγαστική στήριξη: Γενναίες αυξήσεις στους μισθούς (με προτάσεις για σημαντικές μηνιαίες ενισχύσεις, όπως τα 300 ευρώ) για να σταματήσει η κατρακύλα της αγοραστικής δύναμης, συνοδευόμενες από ένα εθνικό σχέδιο κρατικής ή επιδοτούμενης στέγασης για όσους υπηρετούν μακριά από τον τόπο κατοικίας τους, σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες.
Παιδαγωγική αυτονομία και ουσιαστική στήριξη: Κατάργηση των τιμωρητικών και γραφειοκρατικών μηχανισμών «αξιολόγησης», μετάβαση σε ένα υποστηρικτικό πλαίσιο που σέβεται τον δάσκαλο και τον καθηγητή, δίνοντας τέλος στη λογική του αναλώσιμου υπαλλήλου και απαλλάσσοντας παράλληλα τις οικογένειες από το οικονομικό βάρος των φροντιστηρίων και των παράλληλων δαπανών.
Το δίλημμα: Δημόσια Παιδεία για όλους ή κοινωνικός κανιβαλισμός
Το δημόσιο σχολείο δεν μπορεί να λειτουργεί με όρους κοινωνικού αποκλεισμού, ούτε οι εκπαιδευτικοί –και δη οι αναπληρωτές– μπορούν να αντιμετωπίζονται ως μισθοφόροι της μίας σεζόν ή αναλώσιμοι παρίες. Χωρίς δασκάλους με δικαιώματα, σταθερή κατοικία και αξιοπρεπείς αμοιβές, χωρίς μια πολιτεία που να εγγυάται ισορυθμία και ίσες ευκαιρίες, η ίδια η δημοκρατία και η κοινωνική συνοχή υπονομεύονται. Ήρθε η ώρα η πολιτεία να αφήσει τα επικοινωνιακά τερτίπια και να αντιμετωπίσει την Παιδεία και τους λειτουργούς της ως το κορυφαίο, ασπίδα του μέλλοντος, δημόσιο αγαθό.
Αγλαΐα Νάτσικα
Καθηγήτρια Μουσικής
Γίνε μέλος της Ομάδας μας στο Facebook. ►Ή 'Ηπειρος στήν Καρδιά μας!!!Τζουρλάκος Ιστός.
Τζουρλάκος Ράδιο.Αυθεντικά Ηπειρώτικα Τραγούδια. https://tzourlakos-radio.blogspot.com/
Δώσε δύναμη στην προσπάθειά μας!!
